Feeds:
Bydraes
Kommentare

Mabalingwe

Die kinders verjaar. Mens mag nie sê hoe oud meisies is as hulle verjaar nie, maar ek mag sê dat ek nou, as gevolg van hulle ouderdom, besig is om die ouderdoms marge van wat as vatsoenlik gereken word, erg te oorskry. As ek `n perd was, was ek nou naby aan die punt waar die baas my gaan skiet en vir die leeus voer.

Verjaarsdag word die naweek in malse Mabalingwe gevier en ons gaan tuis by ons gashere Bill en Elaine se pragtige huisie in die berge.

Die tema vir die partydjie is so `n mengsel van Haloween en eie kreatiwiteit gemeng met groot hoeveelhede alkohol vir die jonges van gees. Die oumense kon self kies hoeveel water hulle wil bygooi.

Die priester/ondernemer saam met die hoof heks van die aand.

Die twee birthday girls as baie nugter heks en zombie/clown/heks

Ons gashere vir die naweek, Bill en Elaine en die uil.

Die Priester, die heks en die engel by die Shack waar fees gevier is tot in die vroeë oggend-ure (die jonges en die erg middeljariges, nie die oumense nie. Hulle het nugter gebly en vroeg gaan slaap.)

Vroeg die volgende oggend het die buffel koei deur die kombuisvenster kom kyk of almal die fees oorleef het. Vir haar moeite is sy terstond met `n haelgeweer geskiet. Babbelas is as oorsaak van die wandaad voorgehou. (Darem nie regtig nie. Die kolletjies is op die glas van die venster!)

Op safari later die Sondag oggend, op soek na olifante, is koedoes, rooibokke, vlakvarke en ander wild gesien, maar geen olifante nie.

Dit was n erg geseënde naweek saam met die kinders so in die bos. Mens behoort dit meermale te doen.

Advertisements

Deur lewende wesens,

wat net soos onsself beverdiging nastreef,

leed aan te doen,

is om onsself skade te berokken.

Dhammapada v131

Kommentaar deur Bhikku Munindo:

Wanner mens vasgevang is in die vurigheid van verontwaardiging en wrewel verloor mens maklik perspektief. Ons toegewydheid om aandagtigheid en beheersdheid te ontwikkel dien nie net om onsself teen skade te beskerm nie, maar ook om ander wesens te beskerm. Wanner ons drifte onbeheersd woed vat dit erge inspanning om nie gehoor te gee aan die drang om te skaad nie. Maar wanner die vurigheid beteul is word ons dankbaar. Sulke dankbaarheid sal ons in die toekoms help om meer beheersd op te tree.

*  *  *

Foto deur Cobie, in Duitsland geneem.

Bhikku Munindo is die kloostervader van Ratanagiri, ’n Boedhiste klooster in Engeland.

Vir meer besonnerhede sien:

http://www.ratanagiri.org.uk

www.forestsangha.org

www.forestsanghapublications.org

Ek het dit goed gedink om hierdie pos wat ek in 2011 geskryf het weer op te sit. Tye het nie verander nie, inteendeel, ek dink dit gaan baie slegter as in 2011. Alle dank aan Zuma en sy Kaders (en die Guptas) vir die gemors waarin in ons bevind. Maar ek dink my redenasie is steeds 100% geldig.

 

 

Op my vorige pos hier onder kry ek `n stewige kopknik van Demoerin en BoerinBallingskap op my stelling dat persepsies bestaan op grond van waarneming en dat dit nie iets is wat willens en wetens uit die lug uit gegryp is nie. Ons stem ook saam dat persepsies slegs sal verander indien die of dit waaroor die persepsies bestaan, sal verander.

Die stelling van Wilhelm Jordaan dat daar geen wetenskaplike of biologiese gronde vir diskreminasie bestaan nie, is dus nie waar nie  want diskreminasie gaan basies oor mag. Dit is `n biologiese en historiese feit dat die sterke heers oor en diskremineer teen die oor wie hy heers. Ou T rex het immers miljoene jare gelede al sy skrikbewind onder mede aardbewoners gevoer.

Ek dink waaroor ons ook sal saamstem is dat persepsies oor die algemeen erge (en soms kwaadwillige) veralgemenings is, en dit is presies hier waar die moontlikheid van verandering reeds teenwoordig is.

Die tragedie is dat stereotipering hier by ons huidiglik op totaal destruktiewe wyses gedryf word. Die een benadering is: Ek sal jou slaan/gesel tot jy ekren jy is wit en dus skuldig aan sondes teen die mensdom en jy in jou hoekie gaan sit tot ek besluit jy lyk nou skuldig en jammer genoeg (Vice en geesgenote), of tot jy erken jy is `n onherroepelik bose rassis, `n wese laer as slangstront wat nog nooit enige goed in hierdie land gedoen het nie (Max Du Preez: Die ou model?)

Die ander benadering wat nog erger is, is waar die getipeerde wreedaard of rassis dreig en sê ek sal jou bliksem tot jy erken ek is `n vreeslike nice ou en nie boos soos jy sê ek is nie. Hierdie soort van benadering kom ongelukkig deesdae al meer voor onder ekstremiste in wit en swart geledere en is `n resep vir moord en doodslag. Ongelukkig stook die eerste benadering (soms opsetlik?) die vure van die tweede benadering in stede daarvan om vrede en kalmte te bewerk.

Wat ons vandag nodig het is nie vingerswaai en beskuldigings rondslinger nie. Wat ons nodig het is `n nuwe Andreas Vesalius wat die moed het om op te staan en te sê die Galens van vandag is net so verkeerd as die Galen van destyds. Net soos Galen se leerstellings oor anatomie wat vir honderde jare onkrities as waar toegepas was destyds verkeerd was, net so is die nuwe Galens vandag verkeerd met hulle veralgemenende stereotipering van groepe en gemeenskappe.

Wat ons nodig het is `n Vesalius wat met die uitgediende hedendaagse  Galens se skryfsels in die een hand en nie `n sak vol mens en aap bene nie, maar lewende voorbeelde van progressiewe individue, wit en swart, wat nie rasbehep, klasbehep die tromme van vergelding, verguising  en meerderwaardigheid roffel nie, langs hom. Individue wat hulle medemens ongeag hulle kleur, ras, geslag, godsdiens of taal as gelyke aanvaar, individue wat bereid is om `n nuwe begin te maak, `n nuwe pad te loop weg van selfsug, weg van diskreminasie. `n Vesalius wat sê luister na hulle, volg hulle, dit is hulle wat ons in `n nuwe toekoms gaan inlei.

Ons het `n Vesalius nodig wat die moed het om teen die populêre stroom op te staan en te sê julle veralgemenende, afbrekende tiperings is verkeerd, en nie net verkeerd nie, maar toksies. Dit vergiftig die sosiale omgewing, dit gaan uitloop op `n bloedbad as dit nie nou stop nie.

Ons het `n nuwe Niccolo Leoniceno nodig om `n nuwe “The errors of Pliny” te skryf, of dalk “The errors of Philosphers” of “The errors of Politicians” om te wys dat, in die woorde van AC Grayling: “The ancients had been shown to be fallible; enquiry had to be begin again, to
check, or rediscover – even, perhaps, to find truths entirely new.”

Ons is dit aan die land en ons kinders se toekoms verskuldig om vrede te bewerk en nie om te verdeel en haat te stook nie.

DiscWorld

The Turtle Moved

Ons het toe die naweek in Terry Pratchett se Discworld gaan kuier. Al die ou bekende en beminde karakters was daar. Self was ons nie opgedres vir die okasie nie. Ons het wel n besem saamgevat, maar ons heks het nie die moed gehad om dit saam te sleep nie!

Die towenaar (wizard)Professor Mustrum Rudcully van Unseen Univarsity is opgemerk, en so ook Professor Rincewind in die geselskap van Ankh-Morpork se Patrician, Lord Vitinari.

Rincewind se befaamde lyfwag, die Luggage was ook in die omgewing.

Die Wee Free Men van die Wee Mac Feegle clan was teenwoordig en het soms in gevegte met groot knuppels betrokke geraak.

 

Die een kan net Daft Wully wees.

Kaptein Carrot en die weerwolf Angua von Uberwald van Ankh-Morpork se Wag was daar in volle mondering.

Nanny Ogg, die heks wat nie nonsens vat nie, was daar

En Nanny Wheatherwax, die heks wat soms haar liggaam verlaat en dan n nota laat sodat mense weet sy is nie dood nie, maar net tydelik “afwesig,” was ook daar.

En Discworld kan natuurlik nooit volledig wees sonder Death en sy perd Binky nie

En hy was ook daar in n ander gedaante met sy medewerker Death of Rats op sy arm!

Die Wizard Ponder Stibbons, Professor in “Applied Magic”  van die Unseen Univarsity was ook daar.

Warm soos die Hel was dit, maar vir ons almal groot pret. Sooo jammer die man is nie meer met ons nie. Hy bewandel nou moontlik self die strate van sy geliefde Ankh-Morpork op Discworld. Mooiloop ou groote, ons mis jou humor en wysheid.

Oubaas se wandelpad

Gaan wandel ons vandag met die honde by Jan Smuts se huis op sy wandelpad teen die koppie uit. Net maar 2.4km of so, maar genoeg om die ouman se lyf te beproef.

             En oral in die veld staan hierdie pragtige blomme; Scadoxus puniceus, ook genoem bloodlily, rooikwas, paintbrush lily, isiphompho en ook umgalo.

“The intimate rapport with nature is one of the most precious things in life. Nature is indeed very close to us; sometimes closer than hands and feet, of which in truth she is but the extension. The emotional appeal of nature is tremendous, sometimes almost more than one can bear.” aldus oom Jannie.

Dit was ook meer as wat die nuwe baba in die huis kon “bear”. Met sulke kort beentjies kon sy nie die pas volhou nie en het sy kort kort daarop aangedring om gedra te word.

n hand vol vuur

Kempton na die reën

Ja Kempton, nie Joshua nie!

Na gister se reën het die Maan vroeg aand wegruipertjie gespeel in die wolke. (fotos nie so goed nie, Hannelie sal eers moet Photoshop!)

En vanoggend vroeg het die mis die stadsgeraas vir ons sag gedemp sodat Sondag kon begin soos dit, dink ek, veronderstel is om te begin, eerbiedig en vreedsaam … en toe dink ek aan my ma. Sy het ook van mistige weer gehou. Dit het n kalmerende uitwerking op haar gehad. Toe loop ek hierdie skrywe oor haar eie ma deur Ursula K Le Guin raak:

Presies dieselfde boom van gister met mis in die agtergrond.

En straat op versluier die mis die omgewing. Pragtig.

Ursula K. Le Guin on Aging and What Beauty Really Means

“My mother died at eighty-three, of cancer, in pain, her spleen enlarged so that her body was misshapen. Is that the person I see when I think of her? Sometimes. I wish it were not. It is a true image, yet it blurs, it clouds, a truer image. It is one memory among fifty years of memories of my mother. It is the last in time. Beneath it, behind it is a deeper, complex, ever-changing image, made from imagination, hearsay, photographs, memories. I see a little red-haired child in the mountains of Colorado, a sad-faced, delicate college girl, a kind, smiling young mother, a brilliantly intellectual woman, a peerless flirt, a serious artist, a splendid cook—I see her rocking, weeding, writing, laughing — I see the turquoise bracelets on her delicate, freckled arm — I see, for a moment, all that at once, I glimpse what no mirror can reflect, the spirit flashing out across the years, beautiful.”

Uit haar boek: ‘The wave in the mind’

n Tuin vol Somer

Eerste Rose.

Inkalelies

Na die reën

%d bloggers like this: