Feeds:
Bydraes
Kommentare

Laaste dae in Viëtnam

Ons tyd word nou kort hier in Viëtnam. Een van die dae trek ons weer Noorde toe, beksawing toe.

Maar intussen geniet ek dit nog elke dag hier in die vreemde land met sy vreem de mense en vreemde gebruike.

Hierdie tyd van die jaar is die skole in Viëtnam gesluit vir 3 maande. Ek kan dit verstaan, met temperature wat tussen 40 en 45 grade boer is niemand lus om skool te graan of te werk nie. Die strate is leeg en meeste klein winkels gesluit. Al wat floreer is die klein eetplekkies op straat.

Oral sit mense in die koelte rustig en gesels en eet.

Ek soek ʼn taxi maar daar is niks in sig.  Die enigste wat stop is die Grab motorfiets taxi’s. Ek het vandag n rok aan en kan myself skop dat ek so dom was. Gewoonweg vaar ek die strate in met ʼn langbroek aan. Op ʼn motorfiets taxi ry ek nie met ʼn rok nie.

Uiteindelik stop ʼn taxi, na amper 3 km se loop in die uitmergelende son. Wil die man nou vir my vertel hy gaan nie die meter aansit nie, ek moet 100,000 Dong betaal. Amper klap ek die donner. Ek sê trek af ek klim uit. Maak die deur onmiddellik oop nog voor hy kan probeer om die te sluit sodat ek nie kan uitklim nie. Hy dink ek gaan hom 100,000 Dong betaal vir n klein entjie se ry? Se gat man!

Na nog so een km se stap verder kry ek ʼn taxi. Meterlesing is aan en die aircon die loop. Dog ek soen die man.

Ek is op pad na die Katolieke katedraal. Die flippen hek is gesluit, en weer is daar geen mens in sig nie!

Ek klim uit, loop om die blok met die hoop om iewers ʼn oop hekkie te vind. Onthou dis nog steeds 45 grade buite in die son!

Moeg en dors sien ek op die sypaadjie n tafeltjie met klein stoeltjies op. Ek haal maar twee stoeltjies af, vir die gewiggies, jy weet! Daar maak ek my tuis met my botteltjie water om eers te rus, reg voor die hek, reg om in te sluip sou iemand kom oopsluit.

Niemand kom die hek oopsluit nie en ek moet terug na een van die hoofstrate om ʼn taxi te kry. Op pad sien ek die klein winkeltjie wat tipiese Viëtnamese rokke verkoop. n Klein-klein tannie sluit die deur oop. Ek dink hulle wou ʼn slapie (of iets!) gevang het.

Ek beduie ek soek ʼn rok vir my. Sy kyk my op en af en skud haar kop. Sy beduie met die handjies, wyd uitmekaar: ek is dik, vreeslik dik beduie sy!

Uit kom die maatband, sy sit hom om my middel, elke keer gee ek haar drukkie. Ons lag te lekker. Haar koppie kom net so onder my tieties. Ek druk haar oë toe dat sy nie kan sien hoe dik IS die lyf nie!! Lag-lag is ek daar weg, sonder rok. Ek loop tot op die hoek, en die tannie waai nog steeds. Hulle is sulke vriendelike en dierbare klein mensies.

Nog ʼn paar blokke verder sit ʼn jong knaap in die koelte, in ʼn goudgeel taxi, vas aan die slaap. Ek klop hom wakker en sê boetie nou gaan ons huis toe!

By die huis trek ek al my klere uit en gaan lê kaalgat op die bed – mens moet mos afkoel na so ʼn wilde dag!

Die tannies het alweer skottelgoed op die sypaadjie gewas, maar gelukkig nie gesien ek het ʼn foto geneem nie. As hulle sien jy neem n foto is die duiwel los. Ek vermoed dis omdat hulle nie die skottelgoed in die straat mag was nie!

Advertisements

Jan Smuts se plaas

Ons het weer op oom Jannie se plaas gaan stap met die honde. Dit is stil daar, en dit is relatief veilig ook … en daar is n plek vir tee drink en koek eet na die stap!

Hierdie keer kon die ouman tot bo op die koppie klim, iets wat hy baie lank gelede gereeld gedoen doen het, om daar neffens oom Jannie se denknaald te gaan sit en mediteer.

Ons wonder hoe groot oom Jan se plaas destyds was. Ek kon niks in die internet daar oor opspoor nie. Daar is net inligting oor die huis.

Ons was gelukkig, een of ander honde klub het n opedag vir honde aangebied en vir die honde wat tot bo op die koppie kon klim was daar vars water en n ondebeskuitjie. Vir die base van die honde was daar toe ook drinkgoed teen die koue … n groot glas Old Brown sherry!

Die storie van oom Jannie se liefde vir die koppie op sy plaas waar hy rustig kon sit en dink.

Jan Smuts is lank nie meer met ons nie, maar die stuk grond is nog hier, sal nog hier wees lank nadat ons self die ewigheid in is. Hoe kort is ons lewe gemeet teen die miljoene jare van die skepping … en hoe belangrik?

Bridge over the River Kwai

Tuister na die musiek uit die fliek terwyl julle die storie oor ons besoek aan die berugte brug lees.

Brug oor die Kwai Rivier

Die brug het by ons bekend geword na die fliek: “Bridge over the river Kwai” wat in 1957 wêreldwyd opslae gemaak het.

Ons moes vir paspoort doeleindes uit Viëtnam weg wees, en toe gaan reis ons onder andere na Thailand om na die berugte brug te gaan kyk.

Kortliks: 1941; Japan val Siam (vandag Thailand), Malysië (vandag Maleisië en Siganpoer), en Burma (vandag Myanmar) binne en bou n spoorlyn om Indië in te val. Die brug oor die Mae Klong rivier word in 1943 deur die Japanese gebou. Krygsgevangenis van Britse, Indiese, Hollandse en Amerikanse magte word gebruik vir die bou van die brug.

Die brug is binne 18 maande voltooi. Ongeveer 13,000 van die 60,000 gevangenes van die gealiërde magte en 90,000 Thainlandse mense (Siamese) sterf gedurende die bou van die brug.

 

Die brug is deur die Weste se magte gebombardeer (of nie gebardeer nie?) en is vandag nog in gebruik.

Die fliek is in Ceylon (vandag Srilanka) geskiet. In die fliek word die rivier waaroor die brug gebou was as die Khwae Noi rivier aangegee, vandaar die naam “Bridge over the river Kwai”. In werklikheid was dit die Mae Klong rivier. Om toeriste gelukkig te hou is die rivier se naam later na “Khwae Yai” verander!

Op die plek waar die krygsgevangenes gebly (en dood gegaan het) is daar nou n karpeerplek vir toeriste. As gevolg van die fliek stroom suisende toeriste jaarliks na die brug toe, en elke November word die brug weer “opgeblaas” in n spousalagtige vuurwerk vertoning om die aanval op die brug (wat gebeur het of nie gebeur het nie) en oorwinning oor die Japanese te vier.

   

Fotos is by die museum geneem en vertel die storie oor die swaarkry en dood van die gevangenes.

 

 

 

 

Huiskoms

Tuiskoms

Cobie skryf vir ons uit Viëtnam

My grootste vrees word waar: Ons vlug vertrek 40 min laat vanaf Jhb. Ek weet verseker ek gaan nie my aansluitings vlug van Hong Kong na Hanoi maak  nie. Die vlug is rumoerig en almal praat te hard. 90% kyk fliek en dit word nie stil nie. Langs my sit ʼn mooi jong man, kortbroek, pony, met ‘n “maak my sterk” hempie aan. Almal vra nog ʼn kombers, dis koud, maar nie die meneer langs my nie. Hy drink glase en glase water, eet al die snacks in die kombuis op, en toe begin die gedreun van die grondboontjies. Hy burb en poep, lig sy hempie op en vryf sy maag. Ek kan nie slaap nie. Vir 12 ure en 40 min stres ek my dood oor my volgende vlug.

Na wat soos ʼn marathon, wat heelpad opdraand loop, gevoel het, land ons op Hong Kong. Ek spook en druk in, ry almal se hakskene raak met my tas, ek weet ek moet hardloop om die vlug na Hanoi te haal.

Nog nooit het ek so verlig gevoel om ʼn lugwaardin, met ʼn bloedrooi lugwaardin pakkie aan, te sien staan met ʼn Hanoi bordjie in  die hand  waarop my naam, plus 6 ander se name opgeskryf is nie!

Ek en ses ander mense begin agter haar aan hardloop. Dit is oral net mense. Sy is so klein, sy hou haar hand in die lug met die “Hanoi” bord, maar die armpie kom nie eens naby die ander mense se koppe nie. En daai voetjies beweeg. Kort-kort sien jy net ʼn klein rooi lyfie wat aanhou al vinniger en vinniger drafstap.

Toe ry ons met ʼn trein. By die volgende stasie gaan almal regs maar sy druk ons 6 links in ʼn hysbak in. Ons gaan deur ʼn spesiale sekuriteitshek, haastig haastig. Daar is nie tyd vir selfone of lap tops uithaal nie, geen skoene of belde word soos gewoonlik afgehaal nie. Ons hardloop al die pad af, met trappe tot daar onder hy Hek 509. Daar wag ʼn klein bussie vir ons. Ons lugwaardin maak die deur toe en sê: “nou is julle op jul eie”.

Gewoonlik ry jy met die bus tot by die vliegtuig. Nie die keer nie. Dit voel of ons om die hele lughawe ry. Deur tonnels, wag vir vliegtuie om op te styg, tot voor ʼn ander gebou. ʼn Jong man sê ons aan om hom te volg. Ons ry op met roltrappe en skielik is ons in die vliegtuig. Wat ʼn verligting, ons is betyds.

Dit was nou netjiese werk deur die lugredery Cathy Dragon se mense.

Ek is op pad terug Viëtnam toe waar ek en my man nou bly. Hy help die Viëtnamese karre bou en ek verken die stad Hai Phong en die mense waar ons bly.

Continue Reading »

In future all blogs pertaining to Philosophy, Spriritaulity and Politics (and maybe sex?) will be posted in Schalk se Pollemiek. Those of you who are interested in that sort of talk (and we warned, it might turn dirty some time), I sugest you pay that site a visit from time to time.

Skalkskryf sal steeds voort gaan met skryfsels, fotos en musiek. Uit Viëtnam skryf Cobie saam, en plaaslik is dit Hannelie, myself en ander bydraers wat die pot aan die kook sal hou.

Kom loer in en gesels saam.

 

`n Vorderingsverslag

Dit is vandag presies 36 dae gelede dat ek n reboerte aanval gehad het. Ja, dit is nou nie presies soos ons dit beplan of bedink het nie, dit sou maar net n operasie wees om die gewas uit die rugmurg uit te verwyder en dié gedeelte het goed verloop. Binne drie dae het die goeie dokter my huis toe gestuur, en toe slaan die noodlot toe. Instede daarvan om hom huis te gaan en aan sterk, beland die ouman weer in die hospitaal as gevolg van n beroerte aanval.

En weer was ons baie gelukkig. Volgens die dokter was dit n groot aanval wat n groot deel van die regterbrein aangetas het, maar per genade is geen deel van die ouman se ledemate of gesig aangetas nie. Net sy spraak is in die proses n erge knou toegedien, soveel so dat hy nou al n halwe uur lank sukkel om hierdie paar woorde neer te pen (verskoon dus maar die spelfoute wat deursluip!)

Soos n kind in graad een moet hy nou na n juffrou toe gaan wat hom leer om te lees en skryf: “O-s” Os, en “S-u-s” sus. In die hospitaal kon hy nie vir die dokter sê wat sy naam, of die naam van sy vrou of kinders was nie. Dit was n skrikwekkende belewenis. Hy het verwoed begin skryf en prentjies teken om nie van sy kop af te raak nie.

Op dag twee kon hy sy naam en sy vrou te naam onthou, en op dag drie het hy geweet wat n pen was. Op dag vier het hy geweet wat n horlosie was toe die dokter hom vra … en toe stuur hy die ouman huis toe!

Ek weet nie wie van ek of my vrou was die bangste vir die huis toe gaan ding nie. Ek dink as sy kon sou sy my net daar gelos het! Maar ons het oorleef en dit gaan elke dag beter. Hy is terug by die werk en beplan proewe soos altyd, al verskil is dat alles nou baie stadiger gedoen word.

Maar n mens besef dat die sand stadig maar seker besig is om uit te loop. Na die hartomleiding, na die kanker diagnose en operasie en byna fatale galblaas operasie en nou die rug en beroerte gedoente is besef n mens, die krif duidelik aan die muur: Die tyd is op. Niemand lewe vir ewig nie.

Continue Reading »

%d bloggers like this: