Feeds:
Bydraes
Kommentare

Een Jaar is verby

7 Oktober 2018

Vandag is dit een jaar, of dan 365 dae na ons jou daar in jou laaste oomblikke in die parkeerterein gekry het in die skadu van n vrolike heldergeel sambreel wat iemand oor jou gehou het om jou te beskerm teen die son. Ek wonder of jy dit kan onthou?

Toe die begrafnis op Mooinooi. Ek hoor die bougainvillia wat ons bo op jou kissie met die as in geplant het groei mooi daar teen die kop.

Die ouste en die jongste van die ses wat ons vooruit gegaan het.

Die begrafnis

 

               

” but a touch of lunacy in action will open magic doors to rare and unforgettable experiences.

But all these are only the by-products, the casual gains, of walking alone. The high converse, the high adventures, will be in the country of the mind.”

Ons mis jou.

 

 

Advertisements

Dit is werklik soos n sprokiesland, en die mense so vriendelik. Die taal bly maar n probleem maar ons gesels land en sand deur gebare.

Die meisies is klein en fyn en nie skaam om afgeneem te word nie.

 

n Dag op die strand

    

n Dag in die strate van Hai Phong

   

Die see se water is altyd bruin. Viëtnamese is nie lief vir die son nie en lê dus nie soos ons en braai op die strand nie.

Die oue en die nuwe langs mekaar. Tradisies teen vernuwing en verval. Die gesigte van n land in wording.

Dit is n arm land en die mense kry swaar (of so lyk dit) maar hulle is vriendelik en tevrede met hulle lot (of so lyk dit).

 

Twee Suid Afrikaners in die vreemde. Hulle was nie daar vir die “Noodle Soup” nie!!!!

Daar is nog baie fotos van vakansies en reise tydens hulle verblyf in Viëtnam. Mettertyd sal nog fotos hier geplaas word.

Na presies een jaar is hulle weer terug in SA. As alles reg verloop is die volgende stop Slowakië.

Maandag

Vroegoggend het n suikebekkie homself/haarself onder ons tuisproeiers kom bad. n Striltzitia blaar vol water was die ideale badkom vir ons fyn klein kuiergas met sy helder blinkblou lyfie. Ons was lanklaas so opgewonde oor n kuiergas.

Toe die suikerbekkie weg is het n pragtige rooibors Robbin asof uit n kerskaartjie van baie jare gelede ook in die sproeiers kom speel. Die winter is nou werklik verby en ons geveerde vriende vier die nuwe seisoen met oorgawe. Laatmiddag het die swaweltjies ook hulle opwagting gemaak en hoog in die helder lug het hulle sierlik geduik en gedraai terwyl hulle hulle aandete geniet het.

Duidelik was dit nie so n goeie aand vir die insekte nie?

Dit is inderdaad n goeie tyd. Uit die Kaap het ons vriende Hennie en Magdeleen ook n draai by ons kom maak. Dit is altyd goed om hulle weer saam met ons te hê.

Ongelukkig kom daar ook maar altyd donker saam met die lig. Terwyl ons ou en nuwe vriende verwelkom, neem ons ook met n seer hart afskyd van goeie mense wat die pad vir n tyd saam met ons geloop het.

Carla, die engelkind wat vir n tyd aan ons almal geen was is tragies en onverwags weer weg geneem. Dat so n klein, brose lyfie met die onskyn geaardeid soveel vreude kon bring het niemand verwag nie. Rus sag skat, jy gaan gemis word deur almal wie se lewens jy aangeraak het.

Vriend Johan, vir jou moet ons ook groet. Jy was n goeie mens. Dit was n voorreg om jou as vriend te kon hê. Ons het gedink ons het nog baie jare oor om te gesels en saam te werk. Inderwaarheid het ons maar gedink hierdie ouman sou jou vooruit gaan die ewigheid in, en toe verlaat jy as die jonger man ons skielik. Dit was regtig nie die plan nie, maar daaroor het ons geen sê nie. Ons bid dat dit met jou goed sal gaan op jou reis. Ook vir jou sal ons mis in die dae wat voor is. Dankie vir die besoek.

More sal die son weer skyn, die voëltjies sal sing, kinders sal gebore word en mense sal doodgaan. Dit is wat die lewe is, en dit is goed.

Stories om die braaivleis vuur

Nood langs die pad

Dit gaan mos altyd so by n ordentlike braai. Die stories begin heel onskuldig, maar soos die braai warmer word word die stories ook warmer en voor jy weet draai dit onder die belt want elke ou (of vrou) wil die vorige storie oortref met sy eie baie snaakse storie.

So vertel n meisie vir ons van haar blaps (plas) in die pad op n stuk godverlate pad iewers in die boendoes. Kry sy n nood, blaas wil bars en haar man stop sommer so half in die pad. Daar is mos niemand wat sien nie en hy sal dophou voor terwyl sy agter die kar sit en haar ding doen. Maar dit werk mos altyd so, skaars het sy gaan sit of n groen kar kom met n spoed om die draai gery en daar sit sy letterlik met haar broek om haar enkels.

In plaas daarvan om te knyp en rustig op te staan en te maak asof sy die uitlaatpyp of iets inspekteer, raak sy angsbevange en begin om soos n haas so hop-hop om die kar te hop om buite sig te probeer kom.

Toe die stof gaan lê lag hulle lekker oor die gedoente en besluit dis verby, geen skade is gedoen nie, hulle sal die mense nog nooit weer sien nie. Die kinders spot en lag sporadies tot by die volgende vulstasie. Toe hulle uit die kar klim kyk hulle vas in die mense met die groen kar. Die mense herken hulle dadelik en met vingers wat wys na die hoppende vrou sonder broek van so n paar kilometers terug, kraai hulle van die lag!!

Daar was geen wegkom van die spottende vingers af nie, die volgende fulstasie was baie vêr.

Die verdwaalde toilet

Vertel dieselfde meisie van n ander keer toe sy en drie vriendinne op pad was na een of ander funskie toe. Kom hulle teen n redelike spoed oor n bult (sy agter die stuur natuurlik), en skielik staan daar een van hierdie mobiele toilette wat hulle vir padwerkers oprig, reg voor hulle in die pad.

Daar was nie tyd vir wegswaai nie en hulle tref die ding kop aan kop. Gelukkig was daar niemand in die (k)huisie nie, sê sy. Maar die nadraai was dat hulle die volgende dag die voorblad nuus in die plaaslike roerant gehaal het! “Vier meisies in botsing met toilet betrokke!” is daar berig, en vir maande lank is hulle gespot oor hulle botsing met n (k)huis!

Die dag van die rollende toilette

Die stories laat my toe dink aan n storie wat n neef van my lank gelede vir ons vertel het. Hy en sy pa was op pad huis toe. Dit was nog in die ou Wes Transvaal, die pad was n baie slegte ruispad en hulle was in die middel van n hewige Augustusmaand stofstorm vasgevang. Hulle kon skaars die pad voor hulle sien so donker was dit van die stof.

Skielik kom daar toe links van hulle af uit die digte stof een van daardie ronde plastiek toilette aan gerol. Sy pa (wat nie een van die beste bestuurders op die planeet was nie) slaan remme aan en die toilet tref die kar skrams van voor en verdwyn weer in die stof.

Hulle sit versteen van die skok en staar na die malende wolk stof, en voor hulle weer tot verhaal kom, kom daar nog n toilet uit die donker aangerol. Die keer tref dit die kar met geweld teen die bestuurder se deur. Die volgende oomblik gooi die wind die toilet met n slag tot bo op die kar se dak, toe weer af aan die ander kant waar dit weer in die stof verdwyn.

Na n lang stilte, vertel my neef, het sy pa, nog vaal van die skrik, gesê hy hoop dit is nou die laaste toilet en toe het hy teen n slakkepas verder gery.

 

 

Maandag Woorde

Nuwe woorde vir n nuwe week

Dit behoort nie so te wees nie. Vanoggend toe ek opstaan, toe staan hy daar voor my deur in sy winter jas en hy sê “Gedog sy is ontslae van my né!”

En ek het, dit is hoekom ek n kortmou hemp aan het want ek was seker ons het die laaste van die Winter vir hierdie jaar gesien. Toe nie, en die gevolg is n snotneus as afskeidsgeskenk dankie.

Om dinge te vererger kreun die ou lyf ook nog vanoggend as gevolg van Saterdag se tuinwerk en gister se stap teen oom Jan Smuts se koppie op. Gelukkig vir my het die honde halfpad teen die koppie moeg geraak en kon ons omdraai en gaan koffie drink by Ouma Smuts se restaurant.

Net om dinge vir die week nog meer opwindend te maak brand die gepeul geboue en voertuie af rondom ons. En natuurlik, net om dit nog meer opwindend te maak stuur kwaadstokers ou fotos en berigte van uiterste geweld van lank gelede aan almal wat wil luister en kyk.

Mag julle n week van vrede en vreugde ervaar, en waar daar haat onrus is, dat julle die genade sal ontvang om die vredemakers te wees.

n Woord of twee

UNLOCK YOUR FEMININE POWER

“You gave language to feelings inside me that I’d never had words for. I felt wonder at how you could know, and at the same time, deep relief. I found a hand extended to me in the dark.”

—Jen, San Francisco, California

So stry ons elkeen ons eie stryd en elkeen dink sy las is die swaarste om te dra. Ek dink dit is soms met opset dat ons nie die hande sien wat ons help dra nie.

Soms is n glimlag al wat nodig is om die son weer te laat skyn … ons glimlag vir iemand langs die pad wat dit nodig het. Dit doen ook wondere vir ons self.

Gaan uit en doen iets met hierdie dag, iets mooi.

birds

via birds

%d bloggers like this: