Archive for the ‘Louwie’ Category

Hierdie is n uitstekende werk deur n baie volwasse, vry mens wat weier om deur haar kleur gedefinieër te word. As ons almal (wit, swart, groen of pers) maar so vry kan word van ons obsessies met wie ons dink ons is.

How It Feels to Be Colored Me, by Zora Neale Hurston

“I remember the very day that I became colored”

A genius of the South, novelist, folklorist, anthropologist”–those are the words that Alice Walker had inscribed on the tombstone of Zora Neale Hurston. In this essay (first published inThe World Tomorrow, May 1928), the acclaimed author of Their Eyes Were Watching God, explores her own sense of identity through a series of striking metaphors. Zora Neale Hurston (Source: Carl Van Vechten, photographer, Library of Congress)

I am colored but I offer nothing in the way of extenuating circumstances except the fact that I am the only Negro in the United States whose grandfather on the mother’s side was not an Indian chief.

I remember the very day that I became colored. Up to my thirteenth year I lived in the little Negro town of Eatonville, Florida. It is exclusively a colored town. The only white people I knew passed through the town going to or coming from Orlando. The native whites rode dusty horses, the Northern tourists chugged down the sandy village road in automobiles. The town knew the Southerners and never stopped cane chewing when they passed. But the Northerners were something else again. They were peered at cautiously from behind curtains by the timid. The more venturesome would come out on the porch to watch them go past and got just as much pleasure out of the tourists as the tourists got out of the village.

The front porch might seem a daring place for the rest of the town, but it was a gallery seat for me. My favorite place was atop the gatepost. Proscenium box for a born first-nighter. Not only did I enjoy the show, but I didn’t mind the actors knowing that I liked it. I usually spoke to them in passing. I’d wave at them and when they returned my salute, I would say something like this: “Howdy-do-well-I-thank-you-where-you-goin’?” Usually automobile or the horse paused at this, and after a queer exchange of compliments, I would probably “go a piece of the way” with them, as we say in farthest Florida. If one of my family happened to come to the front in time to see me, of course negotiations would be rudely broken off. But even so, it is clear that I was the first “welcome-to-our-state” Floridian, and I hope the Miami Chamber of Commerce will please take notice.

During this period, white people differed from colored to me only in that they rode through town and never lived there. They liked to hear me “speak pieces” and sing and wanted to see me dance the parse-me-la, and gave me generously of their small silver for doing these things, which seemed strange to me for I wanted to do them so much that I needed bribing to stop, only they didn’t know it. The colored people gave no dimes. They deplored any joyful tendencies in me, but I was their Zora nevertheless. I belonged to them, to the nearby hotels, to the county–everybody’s Zora.

But changes came in the family when I was thirteen, and I was sent to school in Jacksonville. I left Eatonville, the town of the oleanders, a Zora. When I disembarked from the river-boat at Jacksonville, she was no more. It seemed that I had suffered a sea change. I was not Zora of Orange County any more, I was now a little colored girl. I found it out in certain ways. In my heart as well as in the mirror, I became a fast brown–warranted not to rub nor run.

But I am not tragically colored. There is no great sorrow dammed up in my soul, nor lurking behind my eyes. I do not mind at all. I do not belong to the sobbing school of Negrohood who hold that nature somehow has given them a lowdown dirty deal and whose feelings are all but about it. Even in the helter-skelter skirmish that is my life, I have seen that the world is to the strong regardless of a little pigmentation more of less. No, I do not weep at the world–I am too busy sharpening my oyster knife. (meer…)

Read Full Post »

Black Lives/All Life Matters?

Daar is die afgelope tyd al so baie gesê oor die rasse geweld in Amerika en die res van die wêreld dat ek huiwerig was om by al die heen en weer fingerwysery betrokke te raak.

Tog dink ek hierdie artikel van Richard Rohr (soos hier gedeeltelik aangehaal) is van toepassing op wat daar buite besig is om te gebeur. Dit bring ’n ander perspektief op ‘n emosionele saak en noop ‘n mens tot ‘n bietjie selfondersoek.

Inner and Outer Freedom

Richard Rohr, The Art of Letting Go

“Authentic spirituality is always on some level or in some way about letting go.”

Een van die eerste goed wat moet laat gaan word, maar ook die moeilikste ding om te laat gaan, is die ego. Die eie ek wat so belangrik is, wat vra en smeek en eis om erken te word.

“The freedom Jesus promises involves letting go of our small self, our cultural biases, and even our fear of loss and death. Freedom is letting go of wanting more and better things; it is letting go of our need to control and manipulate God and others. It is even letting go of our need to know and our need to be right—which we only discover with maturity. We become ever more free as we let go of our three primary motivations: our need for power and control, our need for safety and security, and our need for affection and esteem.” (my kursief)

Met ander woorde, ons moet verby Maslow se basiese behoeftes groei en tot wasdom kom en dan sal ons werklik vry word. Selfaktualisering maak jou vry, ook vry van die begeerte om “vry” te wees want dan besef jy dat jy nog altyd vry was.

“When we’re young, we think rebellion is the only path to freedom! Some amount of structure is important, but it is first-level growth. Far too much religion stays right there.” (my kursief)

Hier moet in gedagte gehou word dat, soos Ken Wilber sê, nie net individue (kan/moet) groei tot wasdom nie, volke, nasies en kulture volg dieselfde groei kurwe.

“Authentic spirituality, as opposed to mere rebellion, is about finding true freedom. It offers us freedom from our smaller selves as a reference point for everything or anything. This is the necessary Copernican Revolution wherein we change reference points. We discover that we are not the centre of the universe any more than the Earth is. We no longer feel the need to place our own thoughts and feelings in the centre of every conversation or difficulty. (my kursief)

Ons moet dus verby die sogenaamde “ek-teks” van egoïsme groei en besef dat ander mense ook regte, geldige standpunte en gevoelens het wat in ag geneem moet word.

“Although we have to start with self at the centre to build a necessary “ego structure,” we must then move beyond it. The big and full world does not circle around any one of us. Yet so many refuse to undergo this foundational enlightenment, which leaves them much less free than they want to be.”

En dit is onderliggend aan alle vorme van diskriminasie, die eie ek wat so belangrik is dat ek op ander kan neersien as minderwaardig (meesal uit ‘n posisie van bevoorregting wat niks of baie min te doen het met eie verdienste), of dat ek myself die reg toeëien om ander se eiendom te vernietig net omdat ek nie het wat hy het nie ongeag daarvan of ek bevoegd is om die werk te kan doen wat gedoen moet word om ‘n moderne samelewing te laat werk.


Read Full Post »

Ek plaas ‘n stuk skryf deur Maria Popova hier omdat sy so goed skryf en omdat ek dink wat sy sê gepas is vir die tyd waarin ons lewe. Dit is effens lank, maar die moeite werd om end uit te volhard.

Yes to Life, in Spite of Everything: Viktor Frankl’s Lost Lectures on Moving Beyond Optimism and Pessimism to Find the Deepest Source of Meaning (By Maria Popova at Brain Pickings)

“To decide whether life is worth living is to answer the fundamental question of philosophy,” Albert Camus wrote in his classic 119-page essay The Myth of Sisyphus in 1942. “Everything else… is child’s play; we must first of all answer the question.”
Sometimes, life asks this question not as a thought experiment but as a gauntlet hurled with the raw brutality of living.
That selfsame year, the young Viennese neurologist and psychiatrist Viktor Frankl (March 26, 1905–September 2, 1997) was taken to Auschwitz along with more than a million human beings robbed of the basic right to answer this question for themselves, instead deemed unworthy of living. Some survived by reading. Some through humor. Some by pure chance. Most did not. Frankl lost his mother, his father, and his brother to the mass murder in the concentration camps. His own life was spared by the tightly braided lifeline of chance, choice, and character.
Viktor Frankl
A mere eleven months after surviving the unsurvivable, Frankl took up the elemental question at the heart of Camus’s philosophical parable in a set of lectures, which he himself edited into a slim, potent book published in Germany in 1946, just as he was completing Man’s Search for Meaning.
As our collective memory always tends toward amnesia and erasure — especially of periods scarred by civilizational shame — these existential infusions of sanity and lucid buoyancy fell out of print and were soon forgotten. Eventually rediscovered — as is also the tendency of our collective memory when the present fails us and we must lean for succor on the life-tested wisdom of the past — they are now published in English for the first time as Yes to Life: In Spite of Everything (public library).
Frankl begins by considering the question of whether life is worth living through the central fact of human dignity. Noting how gravely the Holocaust disillusioned humanity with itself, he cautions against the defeatist “end-of-the-world” mindset with which many responded to this disillusionment, but cautions equally against the “blithe optimism” of previous, more naïve eras that had not yet faced this gruesome civilizational mirror reflecting what human beings are capable of doing to one another. Both dispositions, he argues, stem from nihilism. In consonance with his colleague and contemporary Erich Fromm’s insistence that we can only transcend the shared laziness of optimism and pessimism through rational faith in the human spirit, Frankl writes:
We cannot move toward any spiritual reconstruction with a sense of fatalism such as this. (meer…)

Read Full Post »


Om ‘n virus te oorleef.

Van die eerste dag van “lock down” af het ons besluit om iets te doen wat mense kan help om hierdie vreemde aanval op ons lywe en op ons gemoed teen te staan. Ons bly in ‘n “beskermde” gebied met valhekke en wagte as’t ware op die mure soos in die stede van ouds, in ‘n poging om die booswigte buite te hou.

Die afsperring was redelik geslaagd want misdaad het drasties afgeneem. Maar toe leer ons dat jy meeste bose mense met heinings en hekke buite kan hou, maar jy kan nie ‘n bose virus met sifdraad keer nie.

Toe ons weer sien is ons (soos die res van die land en die res van die wêreld) gevangenis in ons eie klein (veronderstelde veilige) wêreldjie. En nou weet ons wat gebeur as jy mense in ‘n hok sit. Dit vat nie lank voor daar onmin en onvrede begin broei nie. Lank voor die “lock down” was daar al struwelinge. WhatsApp groepe is van die begin van afsperring van die gebied gestig om die gemeenskap bymekaar te hou, inligting uit te ruil en om sommer net te gesels. Die groepe het baie gou opgebreek weens struwelinge en splinter groepe is gestig. Maar selfs binne die nuwe groepe het gevegte bly uitbreek.

En toe kom Ou Covid-19 en onvrede vlam op en dreig om hand uit te ruk. En so bedink ons toe die klippe van vrede, deels om die mense op te beur en te help om depressie teen te werk, en deels om ons eie angs en swaarmoedigheid te verlig.


Elke oggend op pad werk toe word daar toe (anoniem) een van ons klippe net ‘n nota met ‘n boodskappie van bemoediging  ‘at random’ voor die hek van iemand in ons omgewing gelaat. Natuurlik word die klip eers ontsmet voor dit afgelewer word.

Aanvanklik was daar geen reaksie op die ‘geskenkies’ wat ons voor mense se deure gelaat het nie, maar toe begin die mense op die WhatsApp groepies so half versigtig vra of iemand weet waar die klippe vandaan kom, en toe begin hulle om foto’s van die klippe met mekaar te deel, en skielik word dit toe ‘n kompetisie oor wie se klip die mooiste is.

Soos iemand dit gestel het: in plaas van bek gevegte onder mekaar is daar skielik ‘n gees van opwinding en “is the neighbourhood abuzz with friendly chatter and good neighbourly banter”.

002  035  034

Gelukkig het niemand mekaar met die klippe begin gooi nie. Ons doel om mense op te beur het duidelik begin werk en ons het self ook minder swaarmoedig begin voel. Die mense het pragtig gereageer op die gebaar van welwillendheid  en versoeke vir klippe met bepaalde temas het begin instroom. Een bejaarde vrou wat alleen in ‘n huis bly het gevra vir ‘n klip met ‘n vlinder op en sommer gevra vir een wat sy vir haar dogter wat in ‘n ander woonbuurt bly wil gee. ‘n Ander een wil ‘n klip met ‘n kat op hê. Meeste mense gee egter nie om hoe die klip lyk nie, net solank hulle een kan kry.

043    026

Fase een van die projek is nou goed op dreef, soveel so dat ons nie kan voorbly met produksie nie. Iemand het voorgestel dat ons die klippe verkoop, maar ons stel nie belang daarin om geld te maak nie. Die bietjie vreugde wat ons saai teen die agtergrond van die verwoesting wat die virus daar buite veroorsaak is vir ons genoeg.

Fase twee van die projek, die keer om die “butterfly effect” aan die gang te sit is pas begin. Ons sal julle op hoogte hou van wat gebeur.


Wees rustig en bly veilig.

Read Full Post »

written by David Byrne and Brian Eno

Saw the wanderin’ eye, inside my heart
Shouts and battle cries, from every part
I can see those tears, every one is true
When the door appears, I’ll go right through, oh

I stand in liquid light, like everyone
I built my life with rhymes, to carry on
And it gives me hope, to see you there
The things I used to know, that one fine

One fine day

In a small dark room, where I will wait
Face to face I find, I contemplate
Even though a man is made of clay
Everything can change that one fine —

One fine day

Then before my eyes, is standing still
I beheld it there, a city on a hill
I complete my tasks, one by one
I remove my masks, when I am done
Then a peace of mind fell over me —
In these troubled times, I still can see
We can use the stars, to guide the way
It is not that far, the one fine —

One fine day

Read Full Post »

Foto deur Hannelie

Covid-19: the boomer remover.

In Amerika sien ek, noem die jonger generasie Covid-19 (met nie ‘n bietjie selfvoldaanheid en bravade nie) die “boomer remover”! Ek het dit baie snaaks gevind … tot dit tot my letterlik “ou” breintjie deurgedring het dat die snuiters van my praat! Ek is een van die “boomers” wat ge-remove gaan/moet word!

Maar na die verontwaardiging bedaar het en ek die ding in perspektief kon sien, vind dit steeds heel snaaks. Die jongmense van vandag is skerp, ek hou van hulle uitkyk op die lewe. Hulle is heeltemal reg, ons “boomers” het ons tyd gehad. Op ‘n tyd was ons die hardekwas nuwe generasie wat nie veel tyd en geduld met ons ouers en voorouers gehad het nie. Hulle was outyds en het in die pad van vernuwing gestaan. En ons was die ouens wat die vernuwing sou bring, of soos Freud gesê het toe hy in Amerika aanland “ons bring die plaag”!

Op ons tyd het ons die leisels gegryp en die die wa in ‘n nuwe, “beter” koers gestuur (het ons selfvoldaan geglo). En ons het baie vermag, en in ‘n baie kort tyd. Ons het gevorder van die ossewa tot die eerste mense op die Maan tot landings op Mars en verkennings diep die ruimte in. Ons het baie gedoen, maar ons het ook baie drooggemaak, en daarvoor vra ons nederig verskoning aan die nageslag, aan die Gen X en Y en Z, en ons bid dat julle nie dieselfde foute as ons sal maak nie.

Na ons die aarde geplunder het (en steeds plunder) vir ons eie (en julle) materialistiese gewin, hebsug en grypsug tot die punt waar die aarde nou vir ons sê genoeg is genoeg, is dit nou julle taak om reg te maak wat ons verbrou het. Dit is julle taak om die natuur te herstel en te bestuur tot almal se voordeel, want as julle sou voortgaan op die trant wat ons met die natuur omgegaan het gaan julle dit nie oorleef nie.

Maar ek is vol moed, julle harte sit op die regte plek … as julle nou net van die ou “boomers” kan ontslae raak! Wat seker is is dat niks ooit weer dieselfde gaan wees na hierdie virus met ons klaar is nie. Ons kan nie weer terug gaan na wat ons beskou het as “normaal” nie. Die gaan julle X, Y en Z’ters se taak wees om die nuwe “normaal” te definieer. En as die “boomers” wat oorgebly het wil inmeng en voorsê en voorskryf soos hulle altyd wil, dan is dit julle taak om hulle op hulle plek te sit.

Nou is daar ook uit Amerika die oproep dat die ouer geslag (wie se tyd nou in elk geval verby is), nou (ten spyte van die virus daar buite en ten spyte daarvan dat daar ‘n groot moontlikheid bestaan dat hulle die virus nie sal oorleef nie) moet uitgaan en die fabrieke en besighede beman om die ekonomie aan die gang te hou terwyl hulle, die jongmense, veilig by die huis sit en wag tot dit weer veilig is om dit na buite te waag!

En dit is dalk die ironie van die saak; die ouer geslag is meer as bereid om hulle lewens daar buite op die spel te gaan plaas terwille van die nageslag … as hulle sou toegelaat word om dit te mag doen. Wat meer is, ons is selfs bereid om ons respirators (sou ons dit dalk mag nodig kry om te oorleef) af te staan aan ‘n kind of jongmens sodat sy of haar lewe gered kan word.

Om die hele land se ekonomie op sy knieë te bring net omdat daar op daardie stadium 50 of 60 mense was wat as gevolg van die virus dood is, grens aan waansin.

Die Covid-19 pandemie word deur sommige mense gelyk gestel aan oorlog. Maar waar die Generaal of wie ook al gedurende oorlog sy mense toerus met die beste beskikbare toerusting om die vyand die stryd aan te sê, beveel hierdie bevelvoerders hulle manskappe om in hulle huise te gaan skuil tot die gevaar verby is! As die ou wêreld nou al ooit ‘n klomp papbroek bevelvoerders gehad het dan vat hierdie lot die koek.

‘n Bevelvoerder met “balls” stuur sy manne na die front om die vyand fisies aan te vat en hy gaan saam met hulle. ‘n Bevelvoerder met “balls” vertel sy manne dat die geveg bloedig gaan wees en dat nie almal weer lewendig huis toe sal kom nie, inteendeel, baie soldate gaan in die geveg omkom. En terwille van volk en vaderland, vir vrou en kinders is die manne en vroue bereid om die opoffering te maak. Dit is hoe jy ‘n oorlog wen. Jy wen dit nie deur weg te kruip nie.

Dit is ook ‘n illusie om te dink dat vrouens en kinders in tyd van oorlog permanent in bom skuilings wegkruip. In die werklike lewe beman vrouens en kinders fabrieke, boerderye, besighede en hospitale. Sit is slegs in die geval van lugaanvalle en bombardemente dat hulle in bom skuilings gaan wegkruip. Sodra dit verby is kom hulle weer uit en gaan aan met hulle werk.

Maak vrede daarmee; mense gaan hulle lewens verloor met hierdie virus. Maar meer mense gaan alles verloor, ook hulle lewens, as die ekonomie nie nou weer aan die gang kom nie. Die strategie van wegkruip gaan gesinne verwoes, dit gaan lande verwoes, dit gaan onherstelbare skade aan almal (behalwe die super rykes) se lewens aanrig.

Wees verseker; die “boomers” is saam met julle in hierdie gemors en is bereid om te help waar dit nodig mag wees. Dit is ons laaste skof en ons kan dit net sowel gebruik om goed te doen. Ons sal met ‘n “bang” uitgaan, nie met ‘n “whimper” nie.


Read Full Post »

The tree with the lights in.

‘There is no guarantee in the world” sê Annie Dillard in haar boek ‘Pilgrim at Tinker Creek’. “Oh your needs are guaranteed, your needs are absolutely guaranteed by the most stringent or warranties, in the plainest, truest words: knock; seek; ask. But you must read the fine print. “Not as the world giveth, give I unto you.” That’s the catch.’

En dit is sekerlik ‘n waarborg wat ons in hierdie tyd van beproewing deur die virus uit China in gedagte moet hou … nie soos julle dit wil nie, maar soos Ek dit wil: Julle wat in julle kinderlike grootheidswaan mure en grense tussen mense bou. Ek sal vir julle ondeurdringbare grense oprig wat volke en nasies, gemeenskappe en families en broer en suster uitmekaar sal hou. En julle wat sanksies en handelsbeperkings teen julle bure instel: Ek sal julle handel oor die hele wêreld tot stilstand ruk, maar nie met bomme en oorlog soos julle dit doen nie, nee, met een klein onsigbare organisme sal ek julle afsonder, sal ek julle besighede toemaak, sal ek julle in vrees en bewing laat lewe, sal ek julle uitwis!

“Who are we, really, when we silence the ego’s shrill commands about who we should be, and simply listen to the song of life as it sings itself through us”

Maria Popova

Ons bly saam op hierdie aardbol, nie meer in isolasie soos ‘n honderd jaar gelede nie. Of ons dit wil aanvaar of nie, ons is nou een familie en, soos die virus baie duidelik vir ons gewys het, absoluut afhanklik van mekaar. Ons handel is so verweef dat die wêreld se besighede tot stilstand kom as een land se fabrieke nie meer hulle produkte kan voorsien nie, maar ons Brexit en ons boikot lustig en dapper voort, ek en my ego op my klein ashopie en jy op joune.

“Every man must decide whether he will walk in the light of creative altruism or in the darkness of destructive selfishness.”

Martin Luther King

Terwyl ons nou meer as ooit moet saamwerk om die virus teen te staan, hoe meer word die vingers woes gewys na “hulle” die “vyand” wat dan die oorsaak van die pandemie sou wees. Sou dit nie beter wees as ons daardie duisende tamaaie bomwerpers wat ons gebruik om mense mee dood te maak, eerder sou toerus sodat hulle gebruik kan word om antivirale middels oor stede te strooi sodat ons mense kan red nie? Dit sal baie meer doeltreffend wees as die ou hand poppies wat nou gebruik word nie.

“Peace demands the most heroic labour and the most difficult sacrifice. It demands greater heroism than war. It demands greater fidelity to the truth and much more perfect purity of conscience.”

Thomas Merton

“Not as the world giveth, give I unto you.” That’s the catch.’ Sê Annie Dillard, en sy behoort te weet, sy het immers die boom met die ligte in gesien, net soos Xerxes in Persië en Pascal. En na jy dit gesien het sal niks ooit weer dieselfde wees nie. “I’ve been there, seen it, been done by it. I saw the cells in the cedar tree pulse, charged like wings beating praise.” sê Dillard.

Ons lewe in die voorste linies aan die gevegsfront, omring aan alle kante deur ‘n onsigbare vyand. Om te kan oorleef sal ons moet vashou aan elke moontlike reddingsboei van hoop wat jou staande kan hou, hetsy dit God of ‘n god is, hetsy dit ‘n heilige boomstomp of jakkals is, of ‘n boom met liggies in of die Buddha of Mohammed of Zeus is. Dit is nie nou die tyd om te twyfel of te stry oor watter god die beste is nie. Gaan op jou knieë en bid, brand ‘n wierookstokkie, dra offers aan vir die gode (dit sal nie nodig wees om maagde of diere te offer nie, ons en die gode is al verder gevorder as dit). Later sal ons wel weer by die punt kom waar ons besef, soos Maria Popova sê; “To be human is to be a miracle of evolution conscious of its own miraculousness – a consciousness beautiful and bittersweet,”

Of soos Ken Wilber dit stel: “The bird sings, and I am that. The sun arises, and I am that. The moon shines, and I am that, in simple, ever-present awareness.”

Maar dit is nog ‘n lang pad om te loop voor ons daar sal uitkom. Op hierdie mundane vlak waar ons lewe is dit vir nou eers ons en die virus en oorlewing. Pas julle self mooi op en help ander soos en waar julle kan. Bly by die huis en ontspan, ons was al voorheen deur dieselfde beproewing en sal weer deur die een kom. Mense sal dood gaan maar die grootste persentasie sal dit oorleef. Ons sal treur oor die wat dit nie maak nie en ons sal jubel saam met die wat dit oorleef, maar ons sal net oorleef as ons saam staan en die grense tussen “ons” en “hulle” afbreek en as een mensdom sonder haat en geweld die virus die stryd aansê. Ons moet nie toelaat dat die politici en ander kwaadstokers ons teen mekaar opsweep tot oorlog en geweld nie. Net soos ek en jy wil oorleef saam met ons gesiefdes, net so wil elke Chinees en Rus en Cubaan en Duitser en Arabier ook oorleef saam met hulle families.

In die woorde van Dr Marc Gafni:

“We must search for a new Evolutionary Intimacy where we feel the pain and joy of the world as our own.

“The is nothing more beautiful or more sacred.

“There is also nothing else that will allow us to move through this 11th Hour of humanity’s potential swan song and transform potential Dystopia to the most beautiful expression of life that ever existed on this planet.”

Read Full Post »

Figuring Forward in an Uncertain Universe

Maria Popova

Aarde sombrero-galaxy

Meanwhile, someplace in the world, somebody is making love and another a poem. Elsewhere in the universe, a star manyfold the mass of our third-rate sun is living out its final moments in a wild spin before collapsing into a black hole, its exhale bending spacetime itself into a well of nothingness that can swallow every atom that ever touched us and every datum we ever produced, every poem and statue and symphony we’ve ever known — an entropic spectacle insentient to questions of blame and mercy, devoid of why.

In four billion years, our own star will follow its fate, collapsing into a white dwarf. We exist only by chance, after all. The Voyager will still be sailing into the interstellar shorelessness on the wings of the “heavenly breezes” Kepler had once imagined, carrying Beethoven on a golden disc crafted by a symphonic civilization that long ago made love and war and mathematics on a distant blue dot.

But until that day comes, nothing once created ever fully leaves us. Seeds are planted and come abloom generations, centuries, civilizations later, migrating across coteries and countries and continents. Meanwhile, people live and people die — in peace as war rages on, in poverty and disrepute as latent fame awaits, with much that never meets its more, in shipwrecked love.

I will die.

You will die.

The atoms that huddled for a cosmic blink around the shadow of a self will return to the seas that made us.

What will survive of us are shoreless seeds and stardust.

Read Full Post »

“You Can’t Have It All”

by Barbara Ras

But you can have the fig tree and its fat leaves like clown hands

gloved with green. You can have the touch of a single eleven-year-old finger

on your cheek, waking you at one a.m. to say the hamster is back.

You can have the purr of the cat and the soulful look

of the black dog, the look that says, If I could I would bite

every sorrow until it fled, and when it is August,

you can have it August and abundantly so. You can have love,

though often it will be mysterious, like the white foam

that bubbles up at the top of the bean pot over the red kidneys

until you realize foam’s twin is blood.

You can have the skin at the center between a man’s legs,

so solid, so doll-like. You can have the life of the mind,

glowing occasionally in priestly vestments, never admitting pettiness,

never stooping to bribe the sullen guard who’ll tell you

all roads narrow at the border.

You can speak a foreign language, sometimes,

and it can mean something. You can visit the marker on the grave

where your father wept openly. You can’t bring back the dead,

but you can have the words forgive and forget hold hands

as if they meant to spend a lifetime together. And you can be grateful

for makeup, the way it kisses your face, half spice, half amnesia, grateful

for Mozart, his many notes racing one another towards joy, for towels

sucking up the drops on your clean skin, and for deeper thirsts,

for passion fruit, for saliva. You can have the dream,

the dream of Egypt, the horses of Egypt and you riding in the hot sand.

You can have your grandfather sitting on the side of your bed,

at least for a while, you can have clouds and letters, the leaping

of distances, and Indian food with yellow sauce like sunrise.

You can’t count on grace to pick you out of a crowd

but here is your friend to teach you how to high jump,

how to throw yourself over the bar, backwards,

until you learn about love, about sweet surrender,

and here are periwinkles, buses that kneel, farms in the mind

as real as Africa. And when adulthood fails you,

you can still summon the memory of the black swan on the pond

of your childhood, the rye bread with peanut butter and bananas

your grandmother gave you while the rest of the family slept.

There is the voice you can still summon at will, like your mother’s,

it will always whisper, you can’t have it all,

but there is this.

Read Full Post »

Toevallighede op ons pad van Kersfees tot nou.


Wat sal n mens tog nie alles doen om van geweet te wees nie. Vind ons hierdie man op n paal in Dullstroom besig om een of ander wêreldrekord op te stel … die man  wat die langste op die paal was!

Hy (Vernon Kruger) was op CNN se nuus toe hy (sy eie rekord) van 67 dae verby gesteek het, om 25 meter bo die grond in n 500 liter wynvat te sit sonder om vir een sekonde van die paal af te klim!

Whosoever is delighted in solitude is either a wild beast or a god. Francis Bacon (Is vir julle te beluit oor Vernon).

Hierdie klein Bidspringkaandjie was dood tevrede om in die reën, onbekend en naby aan die grond op sy blaardtjie te sit. Hy gaan nie op CNN se nuus kom nie, en hy gaan ook nie in die Guinness Book of World Records opgeteken word nie.

Twee vreemde wesens op hulle vreemde reis deur n vreemde wêreld.

“The creator goes off on one wild specific tangent after another, or millions simultaneously, with an exuberance that would seem to be unwarranted, and with an abandoned enery sprung from an unfathomable font. What is going on here?” vra Annie Dillard in haar boek “Pilgrim at Tinker Creek”.

Foto bo: Die papie van n mot (Urodidae) in sy self geweefde houertjie aan n lang draad van sy. Praat van “exuberance”!

n Vreemde wêreld inderdaad. n Takbok en n koei op haar rug (van skrik?), in die nadraai van ons wit Kersfees in dorre, bloedig-warm Afrika!

Maar die wit Kersfees is in ons wit Europese gene vasgelê. Ons kan nie anders nie, ons verlang terug na ons wortels waar n perd met n slee en klokkies en sneeu die dag vir ons heilig gemaak het, en stil, veral stil.

In ons huise staan plastiek kersbome met liggies en onder die bome lê duur geskenke in oordaad, en niemand weet waar die idee van die boom met die liggies vandaan kom nie.

Maar Annie Dillard sien n sederboom met die wonderste liggies in, en Xerxes sien n wilde vyeboom verblindend verlig sodat hy met sy leërmag vir dae vertoef sodat sy goudsmit vir hom uit goud n replika van die boom kon maak. Pascal het ook n boom met liggies in gesien en n skets daarvan in sy hemp se soom vasgewerk en dit vir die res van sy lewe saam met hom gedra.

Aan sommige word die ware boom gewys, die res van ons moet tevrede wees met goedkoop namaaksels.

Of ons op n paal sit, of met oorgawe kersfees vier, of woedend tier omdat kersfees op die verkeerde dag gevier word of op die verkeerde manier gevier word, of gladnie gevier mag word nie; daar buite gaan die skepping sy gang in al sy skoonheid en oordaad en onverstaanbare wreedheid. Die hotnotsgot-wyfie vreet rustig aan die mannetjie se lyf terwyl hy koploos besig is om haar te bevrug. Uit die Karoo uit trek die Sandveldwidjie skoenlapper (Belenois aurota aurota) steeds jaarliks en redeloos na Madagaskar en swaeweltjies trek Noord voor die winter teryl die sonbesie 11 jaar van sy lewe as n aardige keweragtige skepseltjie onder die grond rond woel. Bo die grond lewe hy omtrent een jaar, skreeu vir seks, teel, lê eiers en gaan dood. Die eiers broei uit, die larwe kruip onder die grond in en vir 11 to 17 jaar is sy stem stil.

Wonderlik, is dit nie?

“The Creator create everyting … and anything … with an exstravagance of minutiae” sê Annie Dillard.

Dit gaan oor die ‘exstravagance of minutiae’, die fyn detail waarvan ons nie weet en nie van kennis neem nie, waarvan ons nie weet en nie wil weet nie, want ons is skepsels van die oppervlakte, eintlik oppervlakkige skepsels. Ons wil nie weet wat daar buite in die veld of die bos gebeur of onder die grond gebeur nie; ons wil weet wat in filmsterre se slaapkamers gebeur en wat se nuwe skandale daar in die forstehuise se donker gange uitbroei.

“Talk of mysteries!” sê Thoreau, “Think of our life in nature, -daily to be shown matter, to come in contact with it, -rocks, trees, wind on our cheeks! the solid earth! the actal world! the comon sense! Contact! Contact! Who are we? Where are we?”

En dan is daar nog n “Henle’s loop” in jou nier waarvan jy nie geweet het nie! “Intricate” en “exstravagance” begin nie eers die gedoente beskryf nie!

Dit is goed om hier te wees, soms met n loflied op die lippe, en soms met n snik en n traan, maar altyd verwonderd.

“It’s possible to awaken so deeply to the divine evolutionary impulse at the heart of existence that we know we are living our lives in service to the highest calling there is. And in this knowing, to discover an unimaginable and abiding liberation from the suffering of the confused, neurotic, separate sense of self.” (Craig Hamilton)


Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: