Feeds:
Bydraes
Kommentare

Posts Tagged ‘Cobie’

Wit soos sneeu

Terwyl ons hier onder die Afrika son uitbraai, en soms natreën, stuur sus Cobie fotos van `n sprokies winterwêreld uit Duitsland. Iets baie vreemd vir ons kinders van Afrika.

Voor die sneeu kom, kom die ryp, maar nie so ieffie-ieffie soos ons dit ken nie. Hulle ryp lyk soos sneeu by ons.

006   004

012

En toe kom die sneeu. Gewoonlik gebeur die groot sneeu eers in Februarie en Maart, maar so elke 4 jaar kom dit vroeg in Januarie soos hierdie jaar. Sprokiesland.

017   019-2

026    031

022-2

Terug in Afrika sak die son oor 2016.

048

Read Full Post »

Seisoene

Maak ons toe `n vinnige draai (en stadige braai) by die Vaaldam. Die dag begin uitstekend met somerson wat windloos op ons neerskyn. Uitstekend vir braai en kuier. Maar dis verder as wat ons gedink het, want die plek is aan die oorkant van die wal op die verste punt van die dam waar daar darem nog water is. Die dam, sê hulle, is nou 29% vol water en dus teoreties baie meer vol vis as voorheen. Maar die mense wat lyne natmaak vang niks. Hulle dink die vis lê en “tan” op die groot nuwe eilande wat te voorskyn gekom het soos die water sak.

030

Doer ver weg lê die water onder die helder son. Ons sit onder die afdak en kuier en begin stadig regmaak om te braai.

032   035

En toe kom die wind, so n regte Vrystaatse stofstorm wat selfs die dam benewel.

041   064

Toe pak ons maar op en gaan braai in die huis. Gelukkig is daar n braaiplek wat toegebou is. En toe het mens die keuse om of in die rook gevulde braaiplek met trane in jou oë in die te staan, of om buite in die wind en stof te gaan staan tot jou oë traan.

En intussen, terwyl die wind ons verwaai, word dit herfs in Duitsland.

004-2   006-2

Die blare verkleur lieflik terwyl die Begonias nog hulle laaste blomme vertoon voor die sneeu kom.

055   057

Sus Cobie se tuin in Munich. Sy moet die blare hark en optel, maar los dit vir eers omdat dit spatsels kleur so mooi is. En iewers in die bos hou Maria wag. Die Duitsers is lief vir hulle beelde

005-2

Read Full Post »

025

Dit sneeu in Munich by sus Cobie en Johan terwyl ons hier in SA uitbraai onder die ongenaakbare son.

027 (2)

Die blou tuinbankie is nou `n wonderlike wit tuinbankie.

002

Maar gelukkig is daar `n plek soos Hofbräuhaus om die koue te besweer.

030 (2)

Die tafel is gedek, maar die man sien nie kans daarvoor om aan te sit nie.

032 (2)

Ons van sonnige SA kry swaar in die koue Europa. Tog kry ons ook nie genoeg van die pragtige wit landskap nie.

103

Daarom bly ons maar liewer by Hofbräuhaus en hou die lyf warm.

Read Full Post »

005

Die plaaslike meerkat trek saam met sus Cobie en Johan na Munich toe waar dit tans op die voorstoep waghou oor die tulpe in die tuin. Die gedierte lyk heel tuis tussen die Germane.

030

Ook die twee vroue in tradisionele Afrika-drag staan trots in tussen die Duitsers, piepklein onder die bos pragtige tulpe uit hulle eie tuin.

En uiteindelik, na baie gespook het ek hierdie opdrag skildery ook klaar gekry. Die mooie kind is al amper een jaar oud en die prentjie is nou eers klaar!

014

Dit is hoe sy deesdae lyk

029

 

 

Read Full Post »

`n Wit Kersfees

Sus Cobie stuur fotos uit duitsland. Munich is vir die eerste keer in `n lang tyd toe onder die sneeu oor Kersfees.

014

Sy kuier in sonnige SA by haar kinders om van die nat, koue Europese Winter weg te kom, net om hier nat te reën en koud te kry. En terug in Munich vind sy hierdie pragtige wit landskap.

016

Dis koud, maar dis wonderlik.

021  022

015  023

Kyk die liggies in die kersboom! Sprokiesland.

020  027

Meanwhile, back home in good ol’ SA, the sun is setting in style.

028

Dit reën steeds hier terwyl hulle lekker rondrits in Italië, Oostenryk, Monaco en Spanje. Gelukkige blikskottels!

Read Full Post »

Kaas met `n klankie

LE RUSTIQUE
Ons kry weer die geleentheid om `n pakkie na ons vriendin, Lizette en haar man Dirk, in Shenyang, China te stuur. Soos gewoonlik gaan die pakkie oorlaai wees met allerhande lekker bederf goedjies. Ook mag dit nie te swaar wees nie, Kate moet dit nog in haar reeds oorvol tas kry.
Twee uiters noodsaaklike items is brood en kaas. Brood is volop in China, maar nie brood soos ons mense dit ken nie. Dis soet, en meeste smaak soos koek en dan natuurlik die eweige “black bean” waarmee amper ieder en elke broodjie gevul is. Dis om van die piep te kry. Jy eet nie brood in China nie, punt. Dus koop ons vir Dirk een hengse swaar huisbrood. Dink die ding weeg een kg op sy eie. Die brood moet in, mens eet nie kaas sonder brood nie.
Volgende op die lysie is Dirk se kaas. Die man eet kaa soos wat ons biltong sal verslind. En as jy nou `n Chinees wil laat gril tot sy tone krul, moet jy hom kaas gee. Dit bestaan nie in hulle woordeskat nie, en ook nie op hulle spyskaart nie. Kaas is so skaars soos hoendertande in China. Jy kry nog, as jy gelukkig is van daardie smaaklose plat skyfies, maar nie kaas soos ons dit ken nie. As jy die helfte van jou maandelikse salaris wil spandeer kan jy teen n ongelooflike prys by Rich Mall kaas uit Duitsland bestel. Beslis nie vir die gewone ou op straat nie.
Lizette is mal vir n lekker Brie of Cammebert. Ons loop die kaasgangetjie op en af op soek na die regte, lekker kaas. Dirk se Emmentaller is reeds in die waentjie, nog net op soek na Lizette se kaas. Skip roep my en sê ek moet hierdie kaas in `n oulike houertjie van hout sien. Tipies Duits met tot `n pragtige blou papiertjie om die boksie. Daar hang so `n snaakse reukie waar ons staan, maar pak nogtans die houertjie in. Ek sê vir Skip die mense moet bietjie kyk na hulle yskaste, dit ruik nie lekker nie. Soos ons loop bly die reuk in my neus. Maar ons gaan aan, betaal en pak die aankope in die kar.
Ons gaan eers aandete koop by die vriendelike Turk. `n Donner noem hulle dit, die aandete, nie die Turk nie. Heerlik, amper soos `n wrap, net twee keer so groot en hoofsaaklik gevul met groente. My soort kos. Met die Donner onder die arm stap ons terug kar toe, maak die deure oop en daar slaan dit my vol in die bakkies, amper van my voete af. Dit is die verskriklikste vrotste reuk wat ek nog ooit beleef het. Vrot, vrot vrot en die hele kar ruik daarna. Ek maak my venster oop en druk my neus toe, tot by die huis.
Niks vat hierdie reuk weg nie. Skip pak die pakkies uit en ek kots. Elke keer as ek in die kombuis kom, moet ek omdraai en weer hol. Skip besluit om self hierdie vrot Le Rustique te beproef. Hy stap met sy bord in die eetkamer in en ek hardloop by die agterdeur uit. Ek sê vir hom hy moet al die vensters toe maak, as die bure hierdie vrot reuk kry, is ons in die moeilikheid.
Skip smul aan die kaas en dink dis heel aangenaam. Ek kry nie een hap van my kos geeët nie.
Uiteindelik skraap ek moed bymekaar en gaan sit die blerrie kaas in `n ziplog sakkie en stop dit in die yskas. En toe vermy ek die yskas soos die pes. Die volgende oggend bring Skip vir my koffie, en sowaar ek proe daai kaas in die koffie. So kots-kots sit ek die ziplogsakkie in nog n ziplogsakkie en boender dit terug in die yskas. Dit wil nie werk nie. Die hele dag vermy ek die yskas. Vandag gaan ek dood van die honger, maar daai yskas se deur maak ek nie oop nie.
Die aand kom Skip by die huis, en sowaar, hy maak weer die yskas dood luiters oop en vat nog `n stukkie kaas om te eet. Kots-kots verloop my aand toe weer. Skip sê as ek dit weggooi moet ek tog net die houertjie probeer red. Ons kan vir Lizette net ander kaas in die pragtige houertjie sit. Asof ek dit aan my vriendin sal doen! Kan jy jou voorstel hoe sou arme Kate se tas na 4 dae greruik het? En sy eet nie eens kaas nie!
Die volgende oggend sluip ek na die asblikke en hoop en bid net niemand sien my raak, of ruik my nie! Daardie duur stukkie kaas is waar dit hoort, in die asblik! Die yskas ruik nog vir 3 dae na vrot kaas. Ek pak hom vol suurlemoene, was hom van bo tot onder uit, maar daardie reuk sit.
Vir eers vermy ek die gang met kaas in die supermark. Skip gaan haal alleen die kaas wat ons nodig het. Hierdie reuk gaan nog lank in my gestel wees. Gee my goeie ou cheddar of gouda !!! Geen esperimente vir die toekoms nie en ook vir die volgende paar weke word selfs nie eens bloukaas in ons huis toegelaat nie.
Ek sttur volgende keer eerder vir vriend Dirk `n koei, dan kan hy sy eie verdomde kaas maak!

Read Full Post »

Die Blinde Sambok

Hierdie storie kry ek by Sus Cobie uit Duitsland. Dit is nie haar storie nie, maar een wat sy by `n vriendin uit Amerika gekry het. Die vreemde kinkel is dat die vriendin ook nie outeurskap van die storie wil aanvaar nie. Het glo te doen met crimin injura en mense wat links en regs prosedeer in die groot US of A. Ek gaan ook nie pa staan vir wat hier volg nie. Is effe rof, maar tog `n egte Boere storie. Lees en oordeel self.

DIE BLINDE SAMBOK

Ons Afrikaners het ‘n oulike manier om ‘n ding te beskryf. Die term “Blinde Sambok” verwys na ‘n situasie waartydens jy ‘n strik vir iemand stel, en dan self daarin val. Dit is baie prettig as iemand anders in jou strik beland, maar dit is geensins oulik as jy self daardeur gaan nie. In die vroeë negentigs het ek ‘n tuinwerker met die naam James gehad. Hy het die besonderse vermoë gehad om my daagliks teen die mure uit te dryf. Hy sou die Dalai Lama en Ghandi in psigopate kon verander binne twee minute. Sy ergste wandaad was egter om drank te steel, nie enige drank nie, maar my Red Heart. Nou vir die van julle wat my ken, sal weet dat ek redelik emosioneel kan raak oor Red Heart. Dit is die edelste vog wat nog uitgevinne is. Ek sal die persoon wat dit uitgevind het prys tot drie dae na sy dood (of my dood). Ek weet nie hoe die James dit reggekry het nie, maar my Red Heart het verdwyn, en elke keer wat dit gebeur het, was die kêrel gesuip. En dis hier waar Oom Jan Diamantjies , ‘n goeie vriend, in die prentjie kom. Terloops, sy naam verwys nie na sy sukses as Diamantsmokkelaar nie, maar aan sy gewoonte om die Elfde Gebod gereeld te verontagsaam. Die Elfde Gebod, vir die van julle wat nie weet nie, lui,  “jy sal nie gevang word nie.” Hy en die manne van die SAP se Goud- en Diamanttak, was al amper op eerstenaam terme, en meer vriende as opponente. Oom Jannie het, in sy wysgeid, besef dat, indien die drankstelery nie gaan eindig nie, ek in die tronk gaan beland weens die moord op James, wat al in ‘n gevorderde stadium van beplanning was. Hy het op ‘n Maandagoggend by my aangekom met ‘n klein bruin botteltjie, waarop die naam, “Croton Oil” geskrywe was. Hy het my in kennis gestel dat die inhoud van die bottel daadwerklik sou bydra tot James se absolute rehabilitasie. Twee of drie druppels in ‘n halwe bottel Red Heart sou James genees van sy gewoonte om drank te steel. So veel so, dat indien hy die gevolge van die “Croton Oil” sou oorleef, hy moontlik homself sou kon bekeer.   “Croton Oil”, het oom Jannie aan my verduidelik, was ‘n vreesaanjaende purgasiemiddel. Sou jy dit inkry, gaan jou maag verskriklik aan die werk en jy gooi blykbaar vreeslik op ook. Ek het toe maar besluit om ‘n halwe bottel Red Heart op te offer om ‘n einde te maak aan die gestelery. Ek het nie twee of drie druppels, soos oom Jannie aan my gesê het, in die bottel ingegooi nie, maar twee of drie teelepels van die bruin vloeistof. Ek het die bottel onder gemerk deur ‘n wit kruis met Tippex op te sit net om seker te maak ek word nie slagoffer van my eie strik nie. Soos verwag, het die bottle rum weer eendag erg gesak. Jy kon sien daar is diep geteug aan die nektar. En toe het James verdwyn. (meer…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: