Feeds:
Bydraes
Kommentare

Posts Tagged ‘Vakansie’

005

Toe gaan maak ons n vinnige draai in Clarens ... in die goeie ou Vrystaat, nie Switserland nie. Daar was wolke in die lug bo die dorp met die aantog om elf minute oor twaalf, Woensdagoggend 1 Februarie 2017.016

Die dorpie het, soos meeste klein dorpies, n heel interessante geskiedenis. Die dorp is gestig in 1912, die selfde jaar wat die Titanic hom teen n ysberg vasloop en sink. Iemand bekyk n berg aan die rand van die dorp en besluit dit lyk vir hom baie na die sinkende skip en die berg word terstond “Die Titanic” gedoop. En so word die skilderagtige dorpie onwetend permanent verbind aan verganklikheid, want die naam Clarens is gekies weens die verbintenis van die omgewing met oud president Paul Kruger wat in ballingskap in Clarens in Switserland tot sy einde gekom het nadat sy Republiek hom ook teen n Ysberg vasgeloop en gesink het.

Teen 14.34 die middag dreig die wolke steeds op die horison van die Maluti berg se kant af.

021

Dit was moontlik op so n dag in hierdie omgewing dat die moord op vyf ZA burgers gepleeg is en wat Paul Kruger destyds genoop het om oorlog teen die Basoetos te verklaar. Kruger en sy burgers gaan vermoor op hulle beurt n klomp Basoetos en wen die oorlog. n Monument ter ere van die 5 vermoorde burgers staan op die dorpsplein. Daar is geen monument vir die vermoorde Basoetos nie. (meer…)

Read Full Post »

Kuier ons toe weer langs ons geliefde Weskus af. Vlieg tot in George en boek in by die oer-oue King George die hoeveelste se Hotel. Blits van daar af tot tussen die volstruise met ons gehuurde Sparky, en van daar af al met die kus langs tot in Montagu om by ons goeie vriende uit kaalvoet kinderdae in die goeie ou Wes Transvaal, te gaan kuier. Die Boerklonge het tussen die wynlande kom aftree. `n Baie slim plan, sou ek dink … as die man nou net `n wyndrinker was, maar nou is hulle nie nie een wyndrinkers van formaat nie. Dan wonder mens wat maak die twee Vaalpense tussen die wingerde?

106Foto: Uitsig na die westekant vanaf Hennie en Magdaleen se voordeur waar die stompe van pas vermoorde bloekombome nog sigbaar is. Daar gaan `n nuwe huis gebou word, sê die Engelse moordenaar van bome vir ons.

So gepraat van Engelsman; die dorp self is venoem na John Montagu, Sekretaris van die Kaapse Kolonie vanaf 1843. Hy was skynbaar `n baie intense man wat sy pligte, wat dit ook al mog wees, baie ernstig opgeneem het. As beroepsoldaat veg hy “for King and Country” by Waterloo. Later in sy loopbaan sit hy gevegte voort in Tasmania waar hy as sekretaris aangestel was. Hy veg met sy baas en word uit sy pos ontslaan. Later word hy Kaap toe gestuur, vind uit dat belastings erg agterstallig is en begin dit onverbiddelik in te vorder, ook van die armstes onder die armes, wat hom natuurlik nie die gewildste man in die Kaap gemaak het nie.

In 1851 kry die dorp “Agter Kogman’s Kloof” amptelike status en word herdoop tot Montagu. Dit was maar `n klein, agterlike ou dorpie op die plaas Uitvlugt (dit is steeds klein, maar nie meer agterlik nie), en Sekretaris Montagu was moontlik `n meer ambisieuse soort van man wat van meer as klein dorpies en bergpasse wat sy naam dra gedroom het, mens weet nie.

Ons eie kaalkop Nataniël sê huil is een van sy stokperdjies. Dis die ding wat keer dat hy nie die kluts kwytraak nie. Mens vermoed dat Sekretaris Montagu nie van die huilerige soort mans was nie, inteendeel. Dit is dan dalk ook die rede waarom hy wel die kluts kwyt geraak het, `n senu ineenstorting beleef het, en terug is Engeland toe. Hy het nooit herstel het van sy siekte nie, en in 1853 is hy as brandarm man oorlede. (As hy nou Prez Montagu was sou hy sekerlik van daardie belasting geld wat hy so ywerig ingesamel het, iewers in `n Switserse of Arabiese bankrekening gaan versteek het!)

Maar ons dwaal nou af, ons vriende wag vir ons met groot bekers koffie by hulle nuwe huis. Jare se gesels lê en wag om gesels te word daar tussen die berge. (meer…)

Read Full Post »

Nou dat vriend en vyand sy tasse gepak het vir die vakansie by die see of waar ook al (en die meeste weer lewendig terug is by die huis), dink ek aan die kere dat ons opgewonde meegedoen het aan die malle gejaag af see toe om te gaan ontspan.

Maar by hierdie huis is daar nooit holderstebolder goed in tasse gegooi, tasse in die kar gegooi en met spoed die pad gevat nie, nee, die ding is altyd deeglik beplan. Sien, die man werk met lysies. Daar is ´n lysie vir dit wat moét saamgaan (klere, onderklere, medisyne, padkos, beursies, kredietkaarte, swemklere, pa se drinkgoed ens.). Daar is ´n lysie vir dit wat kán saamgaan (juweliersware , strandsambrele, strandstoele, opblaasbare swemgoed, strand speelgoed en Pa se drinkgoed) en daar is ´n lysie vir-dit-wat-lekker-sal-wees-om-saam-te-vat-as-daar-nog-plek-oor-is na Ma haar klerekas, negosiekas, badkamerkas en spieëltafel se inhoud alles ingepak het. Die streep is gewoonlik getrek by die wasmasjien, tuimeldroër en vrieskas wat sy opsluit ook wou saam vat, (daar is mos nog plek in die Ventertjie!)

Dan is daar ´n lysie van dinge wat gedoen moet word deur ons voor ons die huis verlaat na ons die kar gepak het (maak deure toe en sluit, maak blaas leeg, haal proppe uit wasbakke en baddens, sit stoof, geyser en ketel af, maak blaas leeg, maak vensters toe, sit kos en water uit vir diere, maak blaas leeg, aktiveer die alarm, ens.) en ´n lysie van dinge om te doen vir die persoon wat die huis en diere gaan versorg na ons die huis verlaat het.

Vooraf word die buurman wat na die huis en diere gaan omsien goed gedril in die uitvoer van sy pligte. Hy moet leer hoe om die alarm te de-aktiveer as hy die huis binne gaan, en te aktiveer as hy die huis verlaat. Hy moet die wagwoord ken vir ingeval die alarm per ongeluk afgaan en die sekuriteitsfirma bel om te hoor wat aangaan sodat hulle hom nie misgis vir ´n inbreker en hom doodskiet nie. Hy moet die sleutelnommers vir voordeur, agterdeur, veiligheidshek by die voordeur, agterdeur en voorhek ken en weet waar die diere se kos is en hoeveel elkeen moet kry.

En dan vertrek ons dou voor dag. Almal wat nie bestuur nie probeer slaap … vir so tien minute, dan sê Ma: ‘Ek ek dink ek het my tas met grimering by die huis vergeet.’

‘Nee wat Ma,” sê ek opgewek, “ek is seker dit is ingepak, en as dit nie is nie koop ons vir jou nuwe war paint by die see. Moet nie worry nie.” Ons is in vakansie stemming, niks gaan die vreugde demp nie, en toe mis ek die afdraai na die snelweg. Dis nog donker, daar is min verkeer op die pad. Die eerste omdraai geleentheid is ´n hele paar kilometer verder, en net daar draai ek teen die eenrigting verkeer om terug snelweg toe.

Ma en die kinders gil beangs en die karre wat van voor af kom flikker hulle ligte en blaas die toeters. In die donker sien ek ´n paar obsene vingertekens en gebalde vuiste by vensters uitpeul. Gelukkig is die afdraai net sowat ´n honderd meter ver en voor my vrou my ´n tweede klap teen die kop kan gee is ons weer op koers see toe.

Na omtrent vyf minute van doodse stilte sê my vrou versigtig: ‘Ek wonder of ek die stoof afgesit het. Het jy dit afgesit?’ Ek ignoreer die een, maar diep plooie maak nou hulle verskyning op my voorkop en die temperatuur binne die kar begin erg styg, kompleet asof iemand die linker voorste plaat van ´n stoof aan vergeet het. Ek staar stip na die teerpad voor my. Ek mik gedetermineerd Suid, see toe.

Die kritieke oomblik breek aan as sy vra: ‘Het jy die agterdeur gesluit na die honde hulle laaste draai geloop het?’

Nee ek het nie!’ sê ek ongeduldig. ‘Dit is jou werk.’

‘Nee dit is jou werk, die lysie sê so,’ kap sy terug, en ons draai terug huis toe by die eerste afrit, nie weer stroom op soos flus nie. Ek het my les geleer. My ore sing nog van daardie klap teen die kop.

Skielik daal die temperatuur in die kar tot net duskant zero. Ons ry in ysige stilte en met ´n gekners van tande terug huis toe. Ook maar goed, want by die huis heers daar chaos. Buurman het gaan kyk of alles reg is soos ons hom gevra het om te doen, behalwe dat ons hom gevra het om laat middag te gaan kyk. Ons vind hom onder beleg van gewapende sekuriteits mense, die buurtwag, ´n drone wat oor die gevegstoneel hang en ´n verdwaalde polisieman. Buurman is onder verdenking dat hy ´n inbreker is. Hy staan binne ons huis en loer deur die venster terwyl hy obseniteite vir die aansienlike skare in die straat skreeu. Die alarm skreeu oorverdowend. Net om die wanorde mooi kakofoniese af te rond daag daar ´n ambulans met loeiende sirene ook by die toneel op.

Die skare groei onrusbarend aan en raak oproerig. Die polisieman praat met Buurman oor sy megafoon en raai hom aan om hom oor te gee. Buurman gee hom die middelvinger. Ma beur verwoed deur die skare om met Poliesman te gaan praat en word terstond in hegtenis geneem vir dwarsboming van die gereg.

Na ons almal gekalmeer het, wapens neergelê is en die honde wat histeries blaf en buurman sowel as die wagte knaend aan die skeen byt tot bedaring gebring is, verneem ons dat Buurman die huis oop gesluit het maar die kode vir die alarm vergeet het. Hy het ook die papier met instruksies, wagwoorde en kodes by die huis vergeet. Buurman is erg die moer in oor die kabaal wat opgeskop word net omdat hy sy werk doen.

Koffie word bedien en beskuit uitgedeel om vrede te herstel. Die skare gaan teleurgesteld uitmekaar. Hulle wou bloed sien vloei. Buurman word weer geduldig stap vir stap deur die roetine van oopsluit en toesluit geneem, die buurtwag en sekuriteitsmense gerus gestel dat alles nou onder beheer is en gaan bly, en toe vertrek ons weer na ons bestemming by die see.

Van daar af het alles min of meer goed afgeloop, dis nou behalwe dat Buurman elke dag die alarm laat afgaan het en die wagte ons elke keer gebel het om uit te vind wat aan die gang is. Daar was egter nie weer ´n gewapende konfrontasie nie inteendeel, toe ons weer by die huis kom was ons koffie en beskuit op, my drankkabinet was omtrent leeg en al die skaaptjops was weg. Buurman en die buurtwag het dit duidelik hulle plig geag om baie goed na ons huis om te sien. In die oggend is koffie gedrink op die voorstoep, en laatmiddag is daar vleis gebraai langs die swembad. Die veiligheid van huis en haard was gewaarborg.

By die see het dinge klopdisselboom gegaan. Klein dingetjies soos bloublasies om die kinders se arms en bene, die voedselvergiftiging wat Ma opgedoen het van vrot samoesas en die duik wat iemand in my kar gestamp en toe weggery het, het nie ons pret bederf nie. Ons het heerlik ontspan.

Die enigste groot probleem wat opgeduik het was toe ons op pad terug was huis toe na die vakansie. Ons was al naby aan die huis met nog sowat een uur se ry voor toe Ma haar asempie skerp intrek, na haar hart gryp en doodsbleek word. Ek dog sy skiet ´n koronêr, maar sy stel my gou gerus met ´n bewende stemmetjie; “Ek het my pistool onder die kopkussing vergeet … by die huis by die see.”

Ek dink dit is daar waar ek my hartprobleem opgedoen het, want dit was net ´n paar maande later dat ek my by die hospitaal onder die teaterligte bevind het met die kardioloog wat met ´n mes langs my bed staan en daarop aandring om my, ten spyte van al my protestasies, te slag soos ´n bees om my lewe te red.

Ja die pistool is herwin sonder skade, maar die ouman was nooit weer dieselfde nie. Hy mompel aanhoudend oor lysies wat moet bygewerk word, en hy weier volstrek om weer met vakansie te gaan al sê die Psigiater dat dit hom die wêreld se goed sal doen.

Read Full Post »

019

Ons ry die naweek na Malelane vir besigheid, maar maak eers weer `n draai in Kaapse Hoop. Dit bly `n pragtige, rustige plek waarheen ons soos klokslag terugkeer. Ons eet by `n restaurant en luister na `n troebadoer wat vir ons Country musiek sing terwyl een of ander sielkundige uit Randburg agter ons “kunsterapie” pleeg op onskuldige toeriste.

Dis `n dodelik warm dag met pragtige wolke op die horizon.

007

Van daar ry ons na Selati Guest Cottages naby Malelane waar ons moet oornag. En dit is hier waar die koffiekrisis ons inwag. Ons daag laat op, pak af en uit, en toe soek die Ouman koffie om die kafeïen vlakke weer op sterkte te kry. En daar vind hy dat sy blyplek vir die nag total en al kafeïenloos is. Daar is suiker (duidelik sal daar wees, die plek is dan omring deur duisende hektaar suikerrietlande en die suikerfabriek is so te sê op die agterstoep!), en daar is sulke piepklein boksies melk, maar geen koffie of tee nie.

010 (2)

Man kan nie van suiker en melk alleen leef nie, dus word Ma afgevaardig om by ontvangs te gaan vra waar die naaste winkel is om melk en koffie te loop koop. Ontvangs is erg ontsteld en vra mooi om verskoning want daar MOET koffie en tee in die Cottage wees. Hulle sal die fout dadelik regstel.

Hoekom ry julle nie intussen af na die Kruger Wildtuin se krokodilbrughek toe nie, stel hulle voor. Mens kan voor die hek stilhou en na die Krokodilrivier gaan kyk. Daar is soms wild wat laatmiddag daar kom suip.

014

Wat is die kans om iets te sien, wonder ons. Ons was al in die Wildtuin en het al op en af gery vir `n naweek lank en net hier en daar `n rooibok gesien en niks anders nie.

Word ons toe aangenaam verras. Kry ons reg langs die brug hierdie trop van 12 Olifante. Vier koeie met een baie klein ou baba-fantjie en `n klomp ander opgeskote kalwers. Daar was ook een groot, vet seekoei op die oewer en nog drie ander in die water onder die brug. Op `n sandbank in die rivier het een groot ou krokodil gelê en slap. In die riete het visvangers mekaar vir een of ander rede rond gejaag.

016

Ongelukkig het my kamera se batterye hier die gees gegee (ja ek het `n spaar stel saamgebring maar hulle was toe ook pap!) en toe moes ek die selfoon gebruik om die bosreuse mee vas te vang.

Terug by Selati vind ons dat die koffie problem opgelos is, en as kompensasie kry ons toe sommer ontbytkos met ekstra melk en brood, botter en konfyt bygevoeg. Die mense is werklik een en almal verskriklik gaaf en behulpsaam. As julle in daardie rigting gaan kan julle gerus die plek oorweeg. Dis net 2 km van die Wildtuin se hek af, die tariewe is mens se sak genadig en die cottages is werklik baie mooi, modern en skoon met braai geriewe onder `n groot lapa as jy jou eie kos wil maak en kuier, of jy kan etes bespreek en in die eetsaal gaan eet.

En moet jou nie bekommer nie, daar sal koffie wees! Vat net jou eie Kasteel en Klippies saam. Olifante is egeter nie gewaarborg nie, maar Ma kan haar eie buffel saamvat as sy wil (en Pa sy eie ou seekoeitjie?).

Read Full Post »

Laaste dae in Munich.

Vreemd hoe vining die dae verby gaan as jy met vakansie is. Nog vreemder en ontstellender is die pas waarteen jou bankrekening leegloop as jy uit ´n piesangrepubliek in Europa rondhang. Teen amper R15 vir een Euro slaan die prys van ´n koppie koffie elke keer jou asem weg en dan is alkohol die enigste ding wat jou senuwees weer kan kalmeer. En alkohol is eers duur!

Duitsland 2014

Die weer het die hele tyd fantasties saamgespeel. Sonskyn was dit van dag een af. Selfs dodelik warm sonskyn. Ons dae is nou rustiger. Ons ry met die trem stad toe, gaan drink koffie of bier en doen my gunsteling aktiwiteit; ons kyk mense. Straatmusikante sing vir ons. Bedelaars bedel bedees van ons. Vriendelike mense glimlag vir ons, en onvriendelike mense gluur ons aan. Daar is maer mense, vet mense, mooi mense en ook vreemde karakters soos die netjiese bedelaar vrou wat met ´n braaitang in rommelsakke rondkrap en afval kos en ander “skatte” so herwin. Sy wil nie haar hande vuil maak nie, daarom die braaitang.

Duitsland 2014Die ou Meesters by die kunsmuseum is gegroet en al wat nou oorbly op die vooraand van ons vertrek terug huis toe, is ´n baldadige besoek aan daardie beroemdste van beroemde drinkplekke, die Hofbräuhaus. Gebou in 1589 en tradisioneel die eksklusiewe brouery en drinkplek van die konings. (Een van die donners het op ´n kol selfs alle ander brouerye verbied om dieselfde soort bier te brou as Hofbrauhaus). Later, toe die konings nie meer konings was nie, is die drinkplek oopgestel aan die gepeupel.

Duitsland 2014     Duitsland 2014 Duitsland 2014

En toe gaan besoek hierdie gepeupel ook die plek as afskeid aan Mϋnchen en sy Germane. En wat ´n afskeid was dit nie! Jy sit by lang hout tafels op lang hout banke saam met vreemdelinge wat vreemde tale praat, en jy lag en gesels later, as die bier begin saam gesels, land en sand met hulle al verstaan niemand wat die ander ou sê nie. Ons eet reuse pretzels en drink moerse kanne bier. Die lawaai is oorverdowend, jy kan jouself skaars hoor dink. Die opwinding is aansteeklik en die Germane vol bier is vir ´n verandering heel vriendelik. Mense sing sporadies en klap hande op maat van die Umpha orkes wat skaars bo die geraas hoorbaar is. Langs ons moedig jong manne mekaar luidkeels aan om ´n beker bier te “down”.

Duitsland 2014    Hofbrauhaus 5

Hier het Lenin bier gedrink, het Wolfgang Amadeus Mozart soms inspirasie (en krag) vir sy komposiesies gevind, en het Hitler sy diabolise planne kom beraam, al het hy nie gedrink, gerook of vleis ge-eët nie. Selfs JF Kennedy het sy dors hier kom les, net soos die meer as 4 miljoen toeriste wat jaarliks hierheen kom om dieselfde te doen. Dit was egetr nie hier waar hy verkondig het dat hy ´n trotse worsbroodjie is nie! Dit was in Berlyn waar hy ´n gat van himself loop maak het, as ek reg onthou.Duitsland 2014

In 1919 was dit die Kommuniste se hoof(knoei)kantoor (en hulle kon glo suip die spul kommies!). Van 1920 af vergader Hitler en sy Nasionale Sosialistiese Party gereeld hier na hy tot leier van die party verkies is. Voor dit is hy mos uit die party geskors (miskien juis omdat hy nie gedrink, gerook of vleis ge-eët het nie?), maar toe kom hulle agter dat die ou klein mannetjie met die groot bek en oratoriese vermoëns eintlik die party aan die gang hou, en toe moet hulle hom vra om terug te kom. En hy sê ja hy sal, mits hy die partyleier word. Die res is geskiedenis (waarvan die hele wêreld behalwe die studente van Potchefstroom weet.)

014

Hitler se vergadersaal

Vannaand skreeu niemand egter “Heil Hitler” en gee daai beroemde saluut, of skreeu “Sieg Heil” nie, wel, nie hier nie. Dalk tog in Potch? Die enigste saluut is wanneer daardie reuse bekers bier die lug in gehou word as gebaar van solidariteit met alle bierdrinkers oor die hele aardbol heen . Die manne en vroue van Bavaria drink hulle bier entoesiasties asof Hitler nooit gebeur het nie (of is dit juis omdat Hitler gebeur het dat hulle so baie drink?). Laatnag ry ons met die trem huis toe. Ons slaap die slaap van gesoute bierdrinkers, eet ´n heerlike ontbyt die volgende oggend, en gaan drink tee in die ewe beroemde (vir sommige dalk “onheilige”) Englischer Garten voor ons lughawe toe moet vertrek.

Duitsland 2014Die naam Englischer Garten het niks met die Engelsmanne te doen nie, behalwe dat die uitleg veronderstel is om te lyk soos ´n Engelse tuin van rondom 1700. Hierdie een is uitgelê in 1789, hoofsaaklik om soldate besig te hou toe die Germane op daardie oomblik niemand gehad het om teen oorlog te maak nie.

Is ´n fantastiese tuin wat 3.7 km lank is en 370 hektaar beslaan. Dit is pratig bebos met grasland ooptes, ´n groot dam en die Isar rivier wat daar deur loop. Onheilig vir sommige omdat die Schönveldwiese gedeelte nie net op sigself ´n skone piekniek area is nie, maar omdat dit in 1960 tot vrye nudiste gebied verklaar is. En behalwe vir die kaalgat vermaak (afstootlik sondig, hoor ek Ouma brom) is daar ook nog die Monoteros, ´n pragtige tempel met ´n koper koepel ter ere van Apollo, sowel as ´n Chinesischer Turm, of dan Pagoda met ´n baie gewilde biertuin. Op die ander punt is daar ook nog ´n Japanisches Teehaus waar gereeld Japanese teeseremonies gehou word. Alles volksvreemde goed wat outannies die bloue ritteltits gee.

Monopteros 1  Duitsland 2014

Ons wandel deur die tuin, drink bier en hoop om ´n kaal meisie of twee te sien, maar dit is onweer en daar is geen naakte siel in sig nie. Ons wandel verder en drink Earl Grey tee en eet vir laas egte Duitse kos.

Toe is dit tyd vir afskeid en vertrek. Die tasse is gepak en die BMW staan en wag om ons lughawe toe te vat. Afskeid is swaar. Party van ons huil so ´n bietjie, maar die geharwar van inboek by die lughawe trek die aandag so ´n effens af. Ons waai vir laas oor die koppe van mede reisigers vir mekaar en pik ´n traan. Toe gaan sit ons en wag vir die groot Voël om ons huis toe te vat.

Dit was ´n fantastiese ondervinding en ons kan Cobie en Johan nie genoeg bedank vir die geleentheid om daar by hulle te kon kuier nie. Baie, baie dankie aan Cobie wat ons bederf het, en Johan wat tyd by die werk afgevat het om ons rond te karwei deur Munich se strate, oor die grens na lieflike Verona en magiese Venisië in Italië en Saltzburg in Oostenryk. Hierdie is ´n vakansie wat ons nooit sal vergeet nie (behalwe as Altzheimer dalk eendag deur ons koppies kom toer en so ons pret bederf!) Eendag as ons die Lotto wen, gaan kuier ons saam met julle in Holland, Spanje en Frankryk, en dalk sommer Rusland ook, en ons betaal. Belowe. Dit was baie LEKKER (spesiaal vir jou Cobie!!) om saam met julle die wêreld te verken.

Toe vlieg ons. En toe sit ons op Dubai se lughawe vir tien ure en wag vir die volgende vlug terug huis toe. Dit is ´n mooi, moderne lughawe, maar nie vriendelik met jou lyf as jy 10 ure daar moet oorstaan nie. Dit was bepaald die langste en ongemaklikste 10 ure wat ek al ooit beleef het. Maar selfs dit kan nie ons Germaanse avontuur bederf nie. Ons was daar. Ons het amper 2000 fotos en ´n blou keps met Saltzburg/Austria daarop geskryf om dit te bewys.

Vader Duitsland 2014  Moeder Duitsland 2014  Vader Duitsland 2014

Read Full Post »

Besoek aan Neuschwanstein Kasteel

Die konings van die wêreld bly ´n vreemde spesie. Soms aanskou mens hulle met wrewel, soms met verwondering. Maar ignoreer kan mens hulle en dit wat hulle gedoen het beswaarlik, die lewendes sowel as die dooies. Miskien spruit ons fasinering met hulle hoofsaaklik uit daardie sprokiesagtige kastele wat hulle vir hulleself laat bou het wat spreek van ellegansie, swier, rykdom en mag.

Duitsland 2014

Vandag gaan ons besoek aflê by een so ´n sprokiesland kasteel. Schloss Neuschwanstein hoog in die Alpe. Vroegdag val ons in die pad met ons moderne koets, eg Germaans, verskaf deur BMW. Nie goudbeslaan soos die van konings nie, maar ietwat vinniger en baie meer gerieflik. Onder die neus draf 4 perde met meer woema as 200 van die koning se bestes. Teen net onder 200 kilometers per uur sou die koningklike koets moontlik nie kon bybly nie.

Duitsland 2014Die dag is heerlik koel, die landskap pragtig groen met steeds geen bees of skaap of hoender in sig nie. Mens wonder waar kry die Duitsers hulle vleis vandaan? Die Autobahn is ´n plesier om te ry, ek vermoed dit is heelwat beter as die pad wat die koning per koets moes ry om by sy somerpaleis uit te kom. Dis langnaweek en die pad is verskriklik besig. Die Duitsers vlug ook uit die stede uit as hulle die kans kry, en selfs meer as by ons, sleep hulle karavane of bote, of ry hulle met mobiele kampers berge en mere (en kastele?) toe. Ons vind geen koning in sy koets op die pad nie. (meer…)

Read Full Post »

Die Residensie van Konings.

Duitsland 2014

Dit is Woensdag die 11de Junie 2014. Vandag gaan ons kyk hoe die ou Konings hier in Munich geleef het. Dis vroeg opstaan in ons gasheer en gasvrou se gehuurde Residensie, in vergelyking met die konings se Münchner Residenz met sy 130 vertrekke en net soveel of nog meer lakeie, natuurlik erg beskeie, maar vir ons nog beter as die huis van ´n koning. Ons eet ´n koningklike ontbyt en spring op die trem middestad toe. Die Koning sou natuurlik erg waardig en statig in sy koets geklim het (met die hulp van ´n halfdosyn lakeie), en deur die stofstrate met ´n ellelange gevolg die tog aangepak het. Moontlik eers na `n koppie tee.

Duitsland 2014  Duitsland 2014

Maar ons is nie konings nie. Ons ry trem en slaan voet op geplaveide en geteerde straat.

Duitsland 2014Die Residenz het ´n lang geskiedenis met ´n heel beskeie begin as fort. Met die aanslag teen Koning Stephen III word die bestaande fort versterk en vergroot om hom en sy jonger broers te beskerm. Soos gewoonlik moet die koning beskerm word teen aanvalle van ander konings, van ooms, anties, neefs en niggies, asook broers en susters wat almal aanspraak maak op die troon, sowel as teen die gepeupel van die stad self wat nie altyd happy was met hulle koning en wat hy alles aangevang het nie. Net soos deesdae hier by ons, wou almal by die trog met sy milde gawes van belastingbetalers se geld en die lekker lewe uitkom. (meer…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: