Feeds:
Bydraes
Kommentare

Posts Tagged ‘vrede’

Dis amper alweer Kersfees. In opvolging van die geveg rondom die Kersboom dalk ´n finale woord of tien.

Lees ek toevallig hierdie stukkie wysheid raak in Robert E Kennedy se boek: “Zen Spirit, Christian Spirit.”

Vra ´n monik op ´n kol vir Meester Nansen: “Is there any Dharma that has not yet been taught to the people?” sê Nansen; “Yes, there is.”

Vra die monik: “What is the Dharma that has not been taught to the people?” sê Nansen: “It is neither mind, nor Buddha, nor beings.”

Kennedy was ´n Katolieke priester wat in Japan gaan sendingwerk doen het, vir jare. Toe besluit hy om Zen Buddhisme te bestudeer onder Yamada Roshi. Later het hy vir 20 jaar sy studies van Zen Buddhisme in Amerika voortgesit.

Toe eendag, kry hy hierdie Groot Insig. Hy spring in sy kar en jaag na sy leermeester Glassman Sensei toe en uitasem deel hy sy Groot Insig met die Sensei: “Sensei,” sê hy. “Sensei, everything is mind!”

En rustig antwoord Glassman Sensei: “Wonderful. Everything is mind.”

´n Paar maande later herhaal die storie homself. Kennedy kry ´n nuwe insig, spring in sy kar en jaag na Glassman Sensei toe en vertel hom uitasem van sy nuwe Insig: “Sensei, everything is not mind,” sê hy.

“Yes,” sê Sensei, “yes, you see it.”

“Wonderful. Everything is not mind.”

Kennedy moet nog een besoek aan Glassman Sensei bring, iewers in die toekoms vir die aankondiging van ´n finale Insig. Dalk het hy al, ek weet nie.

En dit bring ons terug by die Kersboom.

Van kleintyd af leer ons; die Kersboom is Kersfees. Die een kan nie sonder die ander nie. Die Kersboom is Kersfees, is geskenke, is kersliedere en kerkdienste en sneeu. Dit is in ons Europese gene geskryf. Dit is soos dit is, al bly ons in dorre Afrika.

“Everything is mind!” Die Kersboom, die geskenke, die Christus is Kersfees, so sê ons tradisies vir ons.

Dan word ons groot en ons begin vir ons self te dink, en ons sien dat die boom en die fees nie dieselfde ding is nie. Daar is nie ´n Kersvader nie. Die boom is net ´n boom met blinkers aan. As ons volwasse genoeg is aanvaar ons dit so in die gees van Kersfees en ons gun die wat nog in die boom glo hulle opwinding en verwondering.

“Everything is not mind.” En die boom is nie Kersfees nie.

As ons nie volwasse genoeg is nie, en ons Insig is ego gedrewe, dan pluk ons ons eie Kersboom, met groot geraas en vertoon, met wortel en tak uit en gaan skop ander mense se bome met die liggies in letterlik en figuurlik onderstebo. Want ons WEET die Boom is nie Kersfees nie. Die Zen os is nog nie getem nie, inderdaad nog nie gesien nie. Die boom staan nog in die pad, versper die uitsig op die werklikheid.

Taming the ox: Zen oxh-03   Zen oxh-06

As dié wat wyser is as ons dan die Boom verder bedink en die dualistiese beeld van subjek en objek wat ons van die lewe het ophef, behoort hulle tot die volgende Insig te kan kom: Daar is nie ´n boom nie, daar is nie ´n Kersfees nie, daar is nie ´n Ek nie, en helaas, daar is ook nie ´n Christus nie. Die Islamitiese Soefiste sê “There is no God …. There is only God”. (en Abel Pienaar sê “God se oë is blou”, maar dit is `n storie vir later.)

Zen oxh-07   Zen oxh-08

Uiteindelik is die Os sowel as die temmer van die Os weg. Die temmer van die Os, wat ook die siener van die Kersboom was, betree die Lig, “enters the void, but not the void of nothingness” en weet dat alles net ´n illusie is. En dan kom hy/sy terug en hou Kersfees en plant sy boom met baie liggies in en gee geskenke met liefde. “He returns to the marketplace with bless bestowing hands”. Hy is bevry van die ego en al die obsessies van hierdie bestaan. Hy is ´n Buddha. Hy is ´n Christus, ´n verligte een. Hy gun dié wat ´n kersboom nodig het, sy boom met liefde, en sing Kersliedere uit volle bors saam met die wat wil sing. En so word dit ´n werklik geseënde, heilige en vredevolle Kersfees soos dit hoort.

Zen oxh-10

(Zen prentjies uit Joh se pos hier bo iewers “Riding the Ox home””

Read Full Post »

Vrede op Aarde

Plak Joh op sy Facebook hierdie stukkie inspirasie van Marianne Williams:

Ego says; “Once everything falls into place, I’ll feel peace”

Spirit says: “Find your peace, and then everything will fall into place.”

Ongelukkig lei die stukkie wysheid toe self tot ´n kortstondige onvrede, maar dit is ´n ander storie.

Buddha

Tog lyk dit vir my asof Spirit deesdae al hoe meer mense aanspreek om vrede en harmonie op te soek. In my vorige skrywe het ek verwys na Jon Mooallem se boek “Wild Ones” waarin hy ondermeer vetel van sy tog die veld in om sy kind eerstehands die wonder van die natuur te gaan laat beleef. Oor die wêreld heen vind die soort van doen al meer en meer plaas, soos Richard Louv skryf in sy boek “Last Child in the Woods” dat ouers begin om hulle kinders te “ontkoppel” van hulle elektronika af deur hulle weg van die stad na parke, berge en riviere toe te vat.

Miskien het hy iets beet as hy sê dat dit slegs in die natuur is dat ´n mens werklik die “awe and wonder” van dinge, en van bestaan kan beleef. Soos James George dit stel:  “Life requires an open domain, open to life, to mystery, to the unknown.” En waar beter kan mens dit beleef as in die natuur?

Ek het nog nooit gehoor van iemand wat voor sy rekenaar, of terwyl hy op sy iPhone besig is om te teks, ´n transendentale ondervinding gehad het nie.

Die ander uiterste is die nuwe lot wat (deur die Gees?) geïnspireer voel om hulle liefde aan die Aarde/Gaia eksplisiet-seksueel te gaan staan en betoon. Dis nie sommer net jou “garden veriety tree hugger” dié nie. Hol die wêreld in Adamsgewaad vol en doen eco-seks met boome, rotse, sandhope op die strand, weivelde, branders en selfs met die wind! En nie sommer net speel-speel nie, dit moet orgasmies uitgeleef word. Ek vrees die dag as hulle aangesê word om hulle oorvloedige liefde aan ou Blommetjie die melkkoei of ´n  bruinbeer in die bos te gaan betoon! Dit is miskien wat James bedoel as hy praat van “our egotism and narcissism dressed up as spiryuality.”

Ook hier by ons spook “Gees” onder die Volk. Nou anderdag is iemand selfs geïnpireer om die Kama Sutra in Afrikaans vertaal, en die naweek lees ek dat ook die I Ching nou in onse (Koos) Kombuis taal die lig gesien het.

Dink ek aan Wordsworth wat sê:

“To her fair works did Nature link

The human soul that through me ran;

And much it grieved my hart to think

What man has made of man.”

Read Full Post »

Rus en vrede

 “… a silence not broken but intensified by the totally separate existence of background noise, music playing, people laughing, and which for a moment seemed to encompass the whole of the sunlit field where the fête was taking place..”

“This is England, he found himself thinking. This is what Englishness means. Sitting at a village fête on a warm day of summer in pleasant company, eating Victoria sponge beneath a blue sky spotted with little white clouds, this is worth fighting for …”

Pete Pascoe in Reginald Hill se “The death of Dalziel”

Vind ek myself Maandag oggend in soortgelyke omstandighede. Nie by `n English fête nie, maar in die tuin van Mug n Bean by Broadacres. `n Windlose somersdag. In die tuin skrop `n paar kapokkies rustig rond. Langs ons sit twee mans in diep gesprek. Agter ons sit `n ma met haar baba wat sagte geselsgeluide maak. `n Klein dakmossie hop haar klein mossie hoppies op die gras langs ons tafel op soek na krummels.

Dit, dink ek, is hoe dit kan wees. Weg van die stadsgeraas, van die storm en drang van geldmarkte, van koop tot jy dood drifte. Maar eerder as iets om voor te veg soos Pascoe dit het, dink ek dit is eerder iets om na te strewe. Iets om elke mens onder die son toe te wens.

Dis `n fantastiese mooi omgewing (en voorreg) om in te sit en tee drink soos ek en Ma dit dan ook doen. Maar is dit die omgewing, of is dit `n ingesteldheid?

Ek dink terug aan sondagmiddae van lank gelede op die plaas in die koelte van die huis op die grasperk waar ons sommer so op die gras sit en koffie drink. Eenkant loop die hoenders en skrop. Langs Pa lê ou Wagter rustig en slaap. In die verte hoor jy die geluide van die melkbeeste in die kraal en iewers in die lande roep `n fisant.

Rustig, idillies, maar baie meer eenvoudig as die tuin in Broad Acres met sy duur struikgewas en tuinmeubels. En dit (die duur goeters) is nie nodig nie. `n Kaal oopte onder `n wilgerboom met `n klip om op te sit is ewe rustig en ryk aan atmosfeer, aan vrede.

Nou waarom gun ons mekaar nie ons vrede nie? Waarom glo ons miljoenêrs wonings se tuine is altyd beter, meer vreedsaam, meer vervullend om in te sit. Waarom glo ons die mooi, duur plek sal vir ons meer vrede gee as die eie koelteboom in die agterplaas waar die honders skrop, die voëls sing en die kinders lag en speel?

 Want ons kultuur sê vir ons duurder is beter? Wat ek het is nie goed genoeg nie. Dit is onregverdig dat my baas, my neef, my dokter of buurman so `n mooi huis en tuin en kar het. As ek ook al daardie goed het sal ek ook dol gelukkig wees.

Dit is my reg om te hê wat my hart begeer. Dit is selfs my reg om te brand en te moor om te kry wat ek wil, nee moet hê, om die mens te wees wat ek regtig is, of sal wees as …

Maar rustigheid en tevredenheid is `n ingesteldheid, iets waaraan jy moet werk soos jy vir jou geld moet werk. Dit kom nie vanself nie, en uiteindelik is dit vir jou net soveel, of selfs meer werd as die geld waarvoor jy so hard moet werk.

En as ons dit nie begin doen nie, dan brand De Doorns, dan gaan mense dood, dan word die mooi van ryk en arm verwoes en die skade loop uiteindelik oneindig dieper as die verlies aan goeters.

Read Full Post »

My Dag

My-dag en jou dag, en almal se dag, maar eintlik weet niemand regtig meer waaroor dit gaan en wat om daarmee te maak nie. Behalwe natuurlik om te gaan shop, of om lawwe politieke praatjies van verhoë af te maak. Dan word dit ter plaatse altoos verwar met die ander reeds erg gehawende (gewaande?) feesdag, Vryheidsdag.

Steeds onvry, en met donker, dreigende onweerswolke oor die bietjie vryheid wat oorgebly het, is werkersdag net maar dit vir ons gewone mense wat ons brood in die aangesig van `n banale lot vakansiedae probeer verdien … `n gewone werkdag.

Wat baie duidelik is op hierdie My-dag, is dat die wêreld nog nie beskaafd genoeg is om Kommunisme te laat werk nie. Met die heersende grypsug, eiegeregtigheid, onverdraagsaamheid en liefdeloosheid is die kanse bitter skraal dat dit binne die volgende duisend jaar beter sal gaan.

En tog … in Beeld vandag die roerende storie van die boer in Zim: “My plaas is nie al dié haat werd.”
Henry Jackson skryf `n roerende brief aan sy mense na sy plaas op 24 April brutaal van hom afgevat is en aan Philemon gegee is. Henry se reaksie; “Watter getuienis leef ons uit as ons met siedende woede reageer? Hoe is ons (as gelowiges) dan beter as die wêreld?”

Aan Philemon sê hy: “Ek sal nie bitter of kwaad vir jou wees nie.”

“Ek wil jou seën as jy die plaas oorneem. Ek wil jou help sover ek kan.”

Hy sê: Ek sal nie `n stuk grond probeer behou en my kosbare vrou in gevaar stel en aan verskrikking blootstel nie. Sy is baie meer werd as dit.”

Henry glo onwrikbaar dat sy Here vir hom iets beter sal gee as wat hy gehad het. Hy glo ook dat jy nie die oorlog van rassehaat met haat kan wen nie, maar slegs met liefde en vergifnis.

You ask

why I make my home

in the forest,

And I smile,

I am silent,

And even my soul remains quiet;

It lives

In the world which no one owns,

The peach trees blossom.

The water flows.

(Li Po ;701-762)

Mag Henry en Philemon vrede vind.

Read Full Post »

Vrede

Die ou man leun so trug teen die kleimuur, en die riempies van sy stoel buig kwalik onner sy tenger gewig. Ons koffiebekers is lankal koud maar sy skraalte drink nog die hitte vannie muur.

Normaalweg sou ek nou al half ongemaklik begin raak het met ‘n stilte wat so draal. Die peperboom se bessies ritsel in ‘n vae bries en ‘n torrie se koer uit die bloekombos, so ‘n enkie daar agter sy hut, vee die trae lug in lustelose kringe.

Die plooie op sy gesig lyk so gemaklik – assof dit enige oomblik kan vervorm in ‘n glimlag, of verdriet. Skuins strale van die laat middag son ets sy gelaat ‘n rooier bruin en streel die grys halo van sy kort geskeerde hare. Nooit sou ek kon dink dat daar so ‘n vrede in hierdie lewe kon wees nie.

My gedagtes dwaal trug na vroeër, toe ons gesels nog gevloei het. Soos die gekibbel van ‘n bedeesde waterstroompie, wat sy weg kronkel deur die Wes- Transvaal se vlaktes, het ons woorde strominge in mekaar se gedagtes laat blyk. My gemoed waarskynlik meer van ‘n modderkolk . . . en syne . . .? Die vrede was tóé al tasbaar: die rugstring van sy wese.

Die ding van ‘n kleimuur is dat dit hitte opsuig, en later as die lug afgekoel het, weer uitstraal. Dik kleimure, met klein vensterkies soos dié van sy tweevertrek hut, hou ‘n huis se binnekant koel innie somer, en warm innie winter. Buk deur die deur en staan vir ‘n minuut of so eers baie stil. Tot dat jou oë die donkerte gewoont raak . . . tot dat jou siel die koelte vind.

My oë gly oor die groen mielielande, draai trug na sy gesig toe, en ontmoet syne. ‘n Vae glimlag speel om sy mond en die antwoord lê rein in sy kyk.

Het ek ooit ‘n vraag gehad?

Mielielande

Read Full Post »

Moord op ‘n kaal man

 

Die Maandag na die onthaal by die Burgemeester het Peet Priester met sterre in sy oë by die werk opgedaag. Hy kon nie uitgepraat raak oor al die belangrike mense waarmee hy gesels het nie. En ja, die Burgemeester se dogter was woedend omdat Die Waarnemer nie opgedaag het nie en wou niks met Peet Priester te doen hê nie. Hy en die Burgemeester is egter op noemnaam terme uitmekaar en hy is genooi om saam met hom golf te gaan speel.

Die grootste rede vir sy opgewondenheid was oor ‘n meisie wat hy daar ontmoet het. Nie beeldskoon nie, sê hy, maar pragtig. ‘n Meisie met die eksotiese naam van Monique. Niemand op kantoor het so iemand geken nie, maar aan sy haarfyn beskrywing het hulle vermoed dat hulle hier ‘n probleem op hande het. Toe hy vir hulle sê waar sy bly, was hulle oortuig daarvan dat hulle ‘n groot probleem op hande het.

Die meisie wat hy beskryf het was die plaaslike “call girl,” het hulle aan hom verduidelik. Mans met baie geld het vir haar duur juwele gekoop en haar saam met hulle gevat as hulle oorsee gegaan het, of as hulle gaan jag het. Baie belangrike mans het haar na konferensies in die Kaap of Johannesburg toe gevat, alles sonder die medewete van hulle vrouens natuurlik. Die sportmotor waarmee sy ry was ‘n geskenk van ‘n miljoenêr buitelandse sakeman. Haar woonstel, so word vertel, is die eiendom van ‘n plaaslike mynmagnaat. Toe dit lyk of die Priester nie mooi verstaan wat hulle aan hom probeer sê nie, het sy baas vir hom gesê; “Priester, die vrou is ‘n hoëklas hoer, maar steeds ‘n hoer, bly weg daar.”

Almal het die Priester dringend gewaarsku om daar weg te bly. Hy was nie in haar klas nie en die mans in haar lewe was nie ouens waarmee jy wou moeilikheid soek nie. Maar die Priester was betower. Hy sou haar van haar dwaalweë laat afsien, hy sou haar saam met hom kerk toe vat, en dan, wie weet wat nie alles kan gebeur nie, het hy gesê.

“Die amoreuse Priester word verblind deur die goddelike aspek van Kali en hy verwar haar met sy geliefde Astarte,” sê Neels die nihilis so half smalend, “en daarom sien hy nie die halssnoer van menslike skedels om sy geliefde se nek nie. Hy sien ook nie die kopbeen waaruit sy die bloed van die afgekapte kop wat sy in een van haar vier ander hande houvas drink nie. Bedwelm deur Eros, jaag hy Ishtar, die godin van liefde. Of dink hy miskien hy is Shiva wat die bloed bedwelmde Kali kan kalmeer?

“Los die wellustige sot maar uit. Kali sal op sy lyk dans soos sy op die magtige Shiva se lyk gedans het.”

Sondag het die Waarnemer saam met Blondie en haar kind na haar ouers se plot toe gery en daar gekuier. Die oumense het dit duidelik nie breed gehad nie, maar hulle het na ‘sout van die aarde’ mense gelyk. Toe hulle weer op pad was huis toe het Blondie opgemerk dat haar ouers wonderlike mense is, maar dat haar pa te veel drink. “Maar met ‘n dogter soos ek is dit seker nie snaaks nie,” het sy gespot. Hy kon vir haar sê dat hy gesien het dat haar ma dop vir dop saam met haar pa drink, maar het wyslik besluit om die saak daar te laat. Hulle was goed vir haar en dit was wat werklik saak gemaak het.

Daarna het hy haar gereeld saam met hom gevat om na klasieke musiek uitvoerings, kunsuitstallings en opera opvoerings te gaan kyk. Hulle het ook gereeld op Sondae ‘n mandjie gepak en gaan piekniek hou. Hy het altyd daarop aangedring dat Carmen moet saam gaan. Hy was mal oor die kind met haar lawwe, sonnige geaardheid.

Rambo het haar na sy stampkar wedrenne toe gevat. Toe hy haar vra om saam met hom na sy ouers se plaas toe te gaan om sy ma te gaan ontmoet het hy daarop aangedring dat die kind by haar ouma en oupa moes bly. Hy was nie lus om die hele naweek met die kind opgeskeep te sit nie.

Een oggend vroeg staan die jong manne buite die kantoor en koffie drink. Stiptelik om agt uur het die Hoof in die straat voor die kantoor stilgehou. Net toe hy sy motor se deur oopmaak om uit te klim, kom Peet Priester teen ‘n bevoeterde spoed die skuinste af gejaag met sy dikwiel fiets. Die Priester tref die Hoof se kar se deur volspoed en almal staan en kyk hoe hy loshande bo oor die deur vlieg soos Superman, arms wyd uitgestrek, mond wawyd oop in ‘n onaardse gil. Hy tref die grond met sy bors soos ‘n eend wat op water land, hop twee of drie maal en kom in ‘n stofwolk tot rus.

Snoop Dog die piloot het hom aandagtig staan en aankyk en toe vir hom gesê,” swak landingstegniek Priester, baie, baie swak, jy moet werk daaraan” en sy koffie rustig verder gedrink.

Die Priester is ingedra kantoor toe waar die dames sy wonde ontsmet en verbind het. Hy het geen bene gebreek nie, maar sy een enkel was erg verstuit. Sy fiets het omtrent soos Snoop Dog se trompet gelyk na sy buurman daarmee klaar was. Dit was onherstelbaar beskadig.

Die Hoof was woedend omdat die Priester so roekeloos met sy fiets jaag en het hom onmiddellik na sy kantoor ontbied. Die Priester se vriende het geen simpatie met die Hoof en sy probleem met sy erg gebuigde deur gehad nie en het Priester met groot gebaar op ‘n draagbaar by die kantoor uitgedra, kamstig op pad hospitaal toe. Hy het eers weer die volgende dag by die kantoor opgedaag. Sy kop was verbind, daar was verbande aan altwee knieë en sy een enkel en hy het met krukke geloop. Die man het sleg gelyk en die Hoof het hom met rus gelaat.

Op kantoor het alles vir ‘n tyd baie rustig verloop, tot een Maandag gedurende teetyd. Almal het nog gesit en tee drink en bespiegel oor waarom Maria (Voorkat) vir die eerste maal in jare nie by die werk opgedaag het nie, toe die Polisie daar instap. Hulle is sonder omhaal van woorde meegedeel dat mevrou Pieterse (Voorkat) dood is. Dit word vermoed dat sy selfmoord gepleeg het. Die Polisie wou met Maria se baas (ou donderbek, soos die jong manne hom agter sy rug noem weens sy harde stem en sy luide uitgesprokenheid), en haar vriendinne praat, afsonderlik.

Dit blyk toe dat die bediende die oggend op die lyke van Maria en haar man afgekom het. Sy het die bure gaan roep en die het die Polisie ontbied. Meneer Pieterse is kaal op die grond in die slaapkamer gevind met ‘n koeëlwond in die kop. Mevrou Pieterse het op die bed gelê. Sy het ook ‘n skietwond in die kop gehad, en sy het ook geen klere aangehad nie. Daar was ‘n kort, onsamehangende selfmoordbrief langs haar waarin sy gesê het dat sy haar man se siekte nie langer kon hanteer nie.

Maria se vriendinne was histeries en haar baas was so geskok dat hulle vir hom ‘n glas koue water moes bring om hom te lawe. Die res van die personeel was stomgeslaan. Sy was die laaste persoon waarvan hulle so iets verwag het.

Die grootste skok het egter die Vrydag gekom toe die Polisie weer tydens teetyd daar opdaag en Maria se baas in hegtenis neem op aanklag van moord.

Die verhaal wat hom toe ontvou was so bisaar dat niemand dit wou glo nie. Maria en haar baas, ‘n getroude man met twee kinders wat reeds afgestudeer en uit die huis uit was, het sonder dat hulle kolegas daarvan bewus was, al vir jare ‘n intieme verhouding gehad. Net een van die meisies wat saam met haar gewerk het was bewus daarvan. Ou Donderbek het egter, vandat Blondie daar begin werk het, na Maria se mening te veel aandag aan “die blonde sekskat” begin gegee. Sy het by Donderbek begin aandring dat hy van sy vrou skei sodat hulle kan trou. Toe hy dit nie wou doen nie het sy gedreig om 8mm films wat hulle in hulle seksuele dronkenskap van hulle katelkaskenades gedurende ontmoetings in motelkamers gemaak het, aan sy vrou te gaan wys.

Die vryer is die Sondag na haar huis toe om met haar te gaan praat. Vir die eerste maal ooit het hulle seks daar in haar slaapkamer gehad. Hy het haar belowe dat hy van sy vrou sal skei en toe daarop aangedring dat sy die film rolle vir hom moet gee, maar sy het geweier. Daar het ‘n hewige rusie ontstaan, sy het ‘n pistool uitgepluk en gedreig om hom te skiet. Hy het die pistool by haar probeer afneem, en in die gestoei het ‘n skoot afgegaan. Mevrou Pieterse is op slag dood.

Die baas was besig om die kamer te deursoek vir die film materiaal toe meneer Pieterse sonder ‘n draad klere aan die kamer instap. Die baas het hom op kort afstand in die kop geskiet, sy vingerafdrukke van die pistool afgevee en dit toe in Maria se hand gaan sit. Hy het toe sy sekretaresse se handskrif so goed moontlik nagemaak en die selfmoord brief geskryf.

Die man het egter een groot flater begaan. Hy het die pistool in die mens wat al jare lank vir hom gewerk het, se regterhand gesit. Sy geliefde was linkshandig.

Die Polisie het sy vingerafdrukke oral in die kamer gekry. DNA toetse het ook later bewys dat dit hy was wat met haar gemeenskap gehad het. Die films waarna hy gesoek het, is ook gevind. Die beeldmateriaal was nie iets wat jy vir jou dominee sou wou wys nie.

“Moroon,” het Neels die nihilis gesê. “Alles kamtig terwille van die liefde, en kyk wat het dit hom in die sak gebring. Nou gaan hy met sy gat in die tronk sit vir die res van sy lewe. En waarvoor? Vir ‘n bietjie obsene plesier in stinkende, vuil Motelkamertjies.

“Die vroumens se dood was ‘n ongeluk, nie dat die helkat dit nie verdien het nie. Egbreekster en hoereerder en elke Sondag in die kerkbanke. Maandag loop haar giftong sonder brieke en as die son sak dan sak haar panty. Haar man het meeste van die tyd nie eers geweet wat sy eie naam is nie. Ou Donderbek het hom ‘n guns gedoen om hom hel toe te blaas. Nou sit hy lewenslank. Dis om van naar te word.”

(word vervolg)

Read Full Post »

%d bloggers like this: