Feeds:
Artikels
Kommentare

Posts Tagged ‘dood’

7 Oktober 2018

Vandag is dit een jaar, of dan 365 dae na ons jou daar in jou laaste oomblikke in die parkeerterein gekry het in die skadu van n vrolike heldergeel sambreel wat iemand oor jou gehou het om jou te beskerm teen die son. Ek wonder of jy dit kan onthou?

Toe die begrafnis op Mooinooi. Ek hoor die bougainvillia wat ons bo op jou kissie met die as in geplant het groei mooi daar teen die kop.

Die ouste en die jongste van die ses wat ons vooruit gegaan het.

Die begrafnis

 

               

” but a touch of lunacy in action will open magic doors to rare and unforgettable experiences.

But all these are only the by-products, the casual gains, of walking alone. The high converse, the high adventures, will be in the country of the mind.”

Ons mis jou.

 

 

Read Full Post »

Game – Set – Match

096

Read Full Post »

Vrede

Johan op sy driewiel

Die laaste inskrywing op hierdie blog deur Johann. Sondag sal ons sy as gaan strooi op `n koppie by Mooinooi.

Rus in vrede broer, vriend, geesgenoot. Ons mis jou.

Hy was inderdaad `n man van vrede.

 

Vrede

Die ou man leun so trug teen die kleimuur, en die riempies van sy stoel buig kwalik onner sy tenger gewig. Ons koffiebekers is lankal koud maar sy skraalte drink nog die hitte vannie muur.

Normaalweg sou ek nou al half ongemaklik begin raak het met ‘n stilte wat so draal. Die peperboom se bessies ritsel in ‘n vae bries en ‘n torrie se koer uit die bloekombos, so ‘n enkie daar agter sy hut, vee die trae lug in lustelose kringe.

Die plooie op sy gesig lyk so gemaklik – assof dit enige oomblik kan vervorm in ‘n glimlag, of verdriet. Skuins strale van die laat middag son ets sy gelaat ‘n rooier bruin en streel die grys halo van sy kort geskeerde hare. Nooit sou ek kon dink dat daar so ‘n vrede in hierdie lewe kon wees nie.

My gedagtes dwaal trug na vroeër, toe ons gesels nog gevloei het. Soos die gekibbel van ‘n bedeesde waterstroompie, wat sy weg kronkel deur die Wes- Transvaal se vlaktes, het ons woorde strominge in mekaar se gedagtes laat blyk. My gemoed waarskynlik meer van ‘n modderkolk . . . en syne . . .? Die vrede was tóé al tasbaar: die rugstring van sy wese.

Die ding van ‘n kleimuur is dat dit hitte opsuig, en later as die lug afgekoel het, weer uitstraal. Dik kleimure, met klein vensterkies soos dié van sy tweevertrek hut, hou ‘n huis se binnekant koel innie somer, en warm innie winter. Buk deur die deur en staan vir ‘n minuut of so eers baie stil. Tot dat jou oë die donkerte gewoont raak . . . tot dat jou siel die koelte vind.

My oë gly oor die groen mielielande, draai trug na sy gesig toe, en ontmoet syne. ‘n Vae glimlag speel om sy mond en die antwoord lê rein in sy kyk.

Het ek ooit ‘n vraag gehad?

Read Full Post »

Opgedra aan my vriend Hennie saam met wie ek `n lang pad geloop het, en sy gesin. Ons innige meegevoel met die heengaan van jou ma na haar lang stryd. Ons dink aan julle.

Read Full Post »

Bonnie

Ons beleef voorwaar nie `n aangename tyd nie. Die afgelope week of drie loop die ou Sekelman knaend op ons spoor. Neem ons eers afskeid van Mia wat vir baie jare die kleinsus in die gesin was na ons ander mensekinders die huis verlaat het. Toe groet ons ons ouboet Dirk, en nou neem ons afskeid van ons geliefde Bonnie.

Die twee hondekinders het oral saam met ons gaan vakansie hou. Kleinsus en Ousus. Bonna was veral lief vir die see, maar eintlik was sy maar net mal oor saamry. Maak nie saak waarheen gery word nie, as die wiele draai wou sy saam.

Saam met Ma en Pa by die see, met Mia in die rugsak omdat haar been seer was en sy nie vêr kon loop nie.

Sy was lief vir water, of dit nou n getypoel of stortreën was, as dit nat was moes sy daarin speel, maar nooit in die  swembad nie, daarvoor was sy te veel van n lady, n waardige, afsydige Skotse lady.

Na 14 jaar saam met ons, het kanker haar kom wegvat. Sy was gedaan en die veearts het haar uit haar pyn verlos.

Ons mis jou ou Bon met jou ronde lyfie en kordaat houding. Jy was uniek, jy was dierbaar. Mooiloop ou honne. Dit was goed om jou te geken het.

Read Full Post »

Ouboet


Dirk, Petrus, Johannes van Schalkwyk 1936-2017
Ons Ouboet, gebore lank voor ek die lig gesien het en uit die huis uit voor ek behoorlik bewus geword het van wat alles om my aan die gang was.

Meeste van die tyd was hy net `n skadu figuur in die agtergrond van my bestaan. Iewers was daar `n ouboet met sy eie lewe, sy eie drome, sy eie vriende. Ek onthou grepe van waar hy wel op die voorgrond getree het soos Kersfees by Letswana Park waar hy en Sus die dansbaan aan die brand gedans het, soveel so dat die ander dansers op die kant gaan staan het om te kyk hoe die twee die Tango dans, amper soos Al Pacino en Gabrielle Anwar in Scent of a Woman.

Ek was nog op laerskool toe hy eendag vir my `n verjaarsdag geskenk gegee het, `n Daisy pellet gun, so `n klein, grootliks plastiek windgeweertjie wat sulke klein ronde koeëltjies met so `n boog geskiet het. Jy kon sien hoe die koeëltjie deur die lug trek, en die vöeltjies kon dit ook sien aankom, met die gevolg dat hulle gelukkig kon wegvlieg voor die koeël hulle tref. Ek en die mossies het groot pret gehad met daardie geweer van my.

Gebore in die ou Oos-Transvaal iewers op `n plaas naby Trichartd, toe na Hibernia en later Loslapdoorns in die Wes-Transvaal naby Lichtenburg. Laerskool Zoetmelksvlei, Hoërskool Lichtenburg, Universiteit Pretoria toe Army toe. Van daar die wye wêreld in om te werk, te trou en 4 seuns groot te maak, goed groot te maak sodat hulle goeie, verantwoordelike manne kon word. En dit is miskien ons finale nalatenskap, `n soort van getuigskrif vir ons, dat ons kinders eerbare, hardwerkende en geliefde mense in die samelewing word wat op hulle beurt goeie ouers vir hulle eie kinders is. (of miskien is dit juis ten spyte van ons pogings om hulle op te voed, dat hulle goed uitdraai?)

Iewers langs die pad het ek hom eendag per ongeluk amper dood gery met sy eie rooi Willys Jeep, maar dis `n lang storie. En nou is hy weg. Ons Ouboet, Pa van sy seuns en Oupa van sy kleinkinders is huis toe. Ons groet jou, jou skadu sal nog lank in die agtergrond van ons lewens voort bestaan. Gaan in vrede.
“The return journey may take us back through physical love, the unity of touch; Through mental love, the unity of rapport; Through cosmic love, unity with all things. In the end, our journey form Love to Love will take us back to the realization of oneness with What we have always been and ever will be.” (Arthur Tricknor: Solid Ground of Being)

Read Full Post »

Einde van `n pad

Gegroet ou kleintjie. Mooiloop.

 

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: