Geraamtes

Waarom, dan, sal ek, wat onderhewig is aan verganklikheid, bevrediging soek in dìt wat verganklik is?

Sò het die Boeddha homself afgevra voor hy onner die boom gaan sit het. Vanuit ‘n wêreldse oogpunt beskou is dit een van die vroegste aangetekende gevalle van “total cop-out”; maar dis gesien deur die waas van onkunde en eie-belangrikheid.

Oor duisende jare heen het miljoene der miljoene volgelinge waarde gevind in sy leerstellinge. Dit het rigting in hulle lewens gegee, en sin aan hulle bestaan.

Een van die praktyke wat hy voorgestaan het was die sogenaamde kerkhof-meditasies. In Indië in daardie tye  het hulle nie lyke begrawe nie, maar die hoër klasse s’n is verbrand terwyl die ontasbares s’n net in die begraafplaas gelos is om natuurlik te vergaan. Die meditasie het behels om daar na die lyke te gaan sit en kyk ten einde ‘n diepe bewustheid van  jou eie verganklikheid te  ontwikkel. (Die vrees vir spoke het mens se aandag heelwat bekragtig!)

Deesdae, natuurlik, word hierdie meditasie as argaïes gesien, en oor gefrons, en nie beoefen nie. Die hedonistiese-narsistiese “hier-en-nou-en-ek” benadering, wat uitsluitlik klem lê op genot en self-verheerliking, is die onbevraagtekende rigting aanwyser. Enige iets wat net dalk mag wys op verganklikheid moet terstond ontken en verwerp word. Om dit te bepeins is, vanuit die HENEE benadering, ondenkbaar.

Vanoggend is daar ‘n artikel op IOL oor die geraamtes van Rome.  Interessant dat die christen monikke ook op ‘n stadium baie aandag aan geraamtes geskenk het.

Tao Te Ching (vers 16)

Returning to the root

Be completely empty.

Be perfectly serene.

The ten thousand things arise together;

in their arising is their return.

Now they flower,

and flowering

sink homeward,

returning to the root.

 

The return to the root

is peace.

Peace: to accept what must be,

to know what endures.

In that knowledge is wisdom.

Without it, ruin, disorder.

 

To know what endures

is to be openhearted,

magnanimous,

regal,

blessed,

following the Tao,

the way that endures forever.

The body comes to its ending,

but there is nothing to fear.

Voetnota deur Ursula K. Le Guin, die vertaler:

To those who will not admit morality without a deity to validate it, or spirituality of which man is not the measure, the firmness of Loa Tzu’s morality and the sweetness of his spiritual council must seem incomprehensible, or illegitimate, or very troubling indeed.

`n Vreemde wêreld

Wolk oor Moskou

Hierdie vreemde wolk is oor Moskou gesien. Dit het die mense glo erg op hol gehad. Party het gedink dis `n soort “Independence day” inval uit die buitenste ruim. Amerikaners dink dit is `n bewys dat die Russe nou gevorderde weermodifikasie programme het.

Wat dit ook al was, dit is erg vreemd!

Oneindigheid

‘n Wonnerlike ding, die menswees ding. (Ding ôk!)

Net die feit dat mens kan wonner oor die oneindigheid. Die inskrywing op Wikipedia wat handel oor die verskillende konsepte en gebruike van daardie konsepte buig my brein; en tog in ‘n opwindende manier.

Dit laat my dink aan die “sieners” van Castaneda wat drie epistemologiese kategorië beskryf het: die bekende, die onbekende, en die onkenbare. In ons pogings om met die oneindige om te gaan raak ons betrokke by die misterie van die onkenbare. Dis seker waarom terme soos “alef-nul”,  “kardinale getalle” en “hernormalisering van die infinitief” so ‘n bekoring vir my inhou: dit wys na geheime wat ek nooit sal kan peil nie. Maar al weet ek dis onkenbaar – vir my – laat ek my telkens verlei deur die wink van die ontelbare sterre.

Die sin van die lewe? Onkenbaar, maar nie onbereikbaar nie. Die verskil tussen ‘n latente oneindigheid en ‘n werklike oneindigheid ?  Die onkenbare kan nie geken word nie, maar dit kan belewe word. Of so glo ek.

Geelwortel

As ek ‘n geelwortel was, wat sou die sin in my lewe wees, en wat kon moontlik die doel van my bestaan wees?

Wonner maar net.

The meaning of life 3

 

`n Tante van my vrou storm `n week of twee gelede hier deur ons, op die oppervlak, rustige lewe en saai verwoesting. (later meer besonderhede onder die opskrif: “`n Baie kort besoek”)

Na die stof gaan lê het en ons weer tot verhaal kom, kyk ons met nuwe oë na hoe desperaat die situasie rondom ons is. Mense kry swaar, soms deur hulle eie toedoen, soms deur die grille van die noodlot, maar altyd met `n brandende begeerte na daardie iets, daardie materiëele ding of goed wat my sal bevestig as waardige mens. (eintlik meer waardig as meeste ander).

“Men live their lives in quiet desperation” het vir ons na die besoek `n indringender betekenis, en die vraag na die sin van die lewe lê rou op die gemoed.

Die filosoof Mark Rowlands het onlangs ook die probleem van die sin in die lewe aangeroer.

Rowlands ondersoek eers die godsdienstige antwoord op die vraag, en wel volgens Tolstoy se uiteensetting in sy “My confessions”, en kom tot die gevolgtrekking dat die benadering nie vir hom werk nie. (Rowlands is `n uitgesproke ateïs).

Om die probleem subjektief te benader deur te vra hoe sinvol my eie lewe is, of vir iemand anders te vra of hy/sy dink sy of haar lewe sinvol is, werk ook nie want dit is bloot `n persoonlike opinie wat deur `n ja of `n nee beantwoord kan word.

Basies kan `n buitestander vir my sê ek lieg, volgens hom maak my lewe geen sin nie. Die vraag is basies nie of my lewe sin maak nie, die vraag is of die lewe in die algemeen enige sin het.

Rowlands glo ons moet eerder objektief kyk na die sin van die lewe. Hy vra dus: “Does my life have meaning independently of how I happen to feel about it?”

Hier glo hy dat waardes (“value”) die enigste objektiewe manier is om die sin van die lewe te beoordeel. Die vraag word dan vir hom nie; “wat is die sin van die lewe nie” maar die vraag word; “watter soort dinge behoort ek waarde aan te heg (“what should I value?”) of “hoe behoort ek te lewe?” (“how should I live?”)

Ek dink nie hierdie manier van kyk na die sin van die lewe is geldig nie. Waardes is sekerlik meer objektief as emosies, opinies, gevoel en voorkeure, maar waardes is kultuurgedrewe en dus arbitrêr. Vir `n Moslem maak dit sin om homself en 30 ander mense met plofstof op te blaas en vir iemand diep in die woude van die Amasone is die sin van die lewe om sy voorvaders gelukkig te hou deur menslike offers te bring. Nog ander sit een uur van die week in die kerk en glo dit maak sin van sy lewe. Nog ander glo geld en goeters sal hulle lewe sinvol maak.

Maar uiteindelik sê Rowlands: “In the end, time is going to take everything from us, that’s the human condition, reality. What we have to do is find a way to live with that.”

Daarom sê hy ook dat hy meer van partytjies hou as klasgee, en meer van drank as van enige iets anders!

Siduri sê vir Gilgamesh oor sy soeke na onsterflikheid:

“The life thou seekest thou wilt not find;

For when the gods created mankind,

They allotted death to mankind.

(… therefore) let thy belly be full;

Day and night be thou merry;

Make every day a day of rejoicing

… this is the lot of mankind.

Vrede op Aarde (slot hoofstuk)

Geliefde slet

 

Peet Priester se besoeke aan sy geliefde hoer se woonstel het stelselmatig toegeneem. Aan die begin het sy gedink hy is tog te oulik en vir hom koek en tee gegee. Later het sy verveeld geraak met sy ewige gepreek en hom menig maal die deur gewys. Nog later het sy geweier om vir hom die deur oop te maak. Maar die Priester het nie moed opgegee nie, hy was begeesterd, hy was op ‘n heilige sending, hy sou haar bekeer en haar syne maak.

“Jy volg in die groot spore van jou Meester, Priester,” het Neels die nihilis vir hom gesê. “Hy het ook met hoere omgegaan en kyk wat het dit Hom in die sak gebring. En pas maar op vir jou Judas vriend die Burgemeester,” het hy hom terloops gewaarsku.

Snoop Dog het intussen sy lisensie vir gewasbespuiting gekry. Daardie Saterdag aand is daar met mening fees gevier in sy woonstel. PB was daar met sy kas bier, Snoop Dog het sy saxofoon meesterlik geblaas, soms baldadig opgewek, soms so hartseer dat van die dronkste manne op mekaar se skouers gehuil het. En die manne het gedans en gesing tot laatnag. In die hoek het Die Waarnemer gesit en sy wyn gedrink en gekyk, en geluister.

Twee weke later is Snoop Dog begrawe. Met sy eerste vlug oor die landerye wat hy moes bespuit het die stokou vliegtuig waarmee hy gevlieg het se enjin gestol met die optrek aan die einde van die land. Hy het desperaat probeer om hoogte te wen, maar hy het in kragdrade vasgevlieg. Snoop Dog is op slag dood.

By die graf het PB met die saxofoon opgedaag. Tot almal se verbasing het hy foutloos Snoop Dog se geliefde ‘My Way’ van Frank Sinatra gespeel terwyl die kis in die graf af sak, toe het hy in die graf geklim en die instrument versigtig op die kis neergesit en bitterlik begin huil. Die ander begrafnisgangers moes hom uit die graf uit help. PB was buite homself van droefheid.

Op kantoor was die stemming bedruk. Teetyd was ‘n somber byeenkoms. Selfs Blondie was nie haar opgewekte self nie.

Toe daag Peet Priester laat een oggend in ‘n erg gehawende toestand by die kantoor op, so opgewonde soos ‘n skoolseun. Hy het die vorige aand erg bedroef oor die dood van sy vriend Snoop Dog by sy geliefde hoer se woonstel opgedaag. Sy het haar ontferm oor die arme drommel en vir hom ‘n glas wyn geskink terwyl hy vir haar die tragiese verhaal van sy vriend die piloot vertel het. Met die tweede glas, so vermoed hy self, het sy iets in sy drank gegooi om hom op te beur. Voor hy mooi weet wat gebeur was hy en sy geliefde sonder ‘n draad klere en was hy so blymoedig soos hy nog nooit in sy lewe was nie. Hulle het gegiggel soos skoolkinders. Alles was vir die Priester vrek snaaks. Hy het hom dood gelag vir die moesie op haar boud en haar pikante tepeltjies wat, so glo hy, op ‘n kol vir hom geknipoog het. Hy het nog nooit iets so snaaks in sy hele lewe gesien nie.

“En toe, toe,” stotter hy onsamehangend. “Toe ….. die hele nag deur, die hele nag!” Dit was sy eerste ondervinding onder die lakens ooit. Die Priester was ‘n wedergebore man, sy hoerin het hom bekeer en hy was verlief, absoluut, totaal verlief.

Sy kolegas was bekommerd. Die storie kon geen goeie afloop hê nie.

Dit het baie vinniger sleg begin gaan met die Priester as wat sy vriende verwag het. Dit het ook baie slegter afgeloop as wat hulle verwag het.

Sommer die volgende aand het die Priester se nuwe liefde geweier om vir hom die deur oop te maak. Hy het hom verbeel hy het ‘n mansstem agter die toe deur gehoor praat.

Die volgende aand het sy hom weer ingelaat maar hom toe duidelik laat verstaan dat daar niks tussen hulle is of ooit sal wees nie. Sy hou van hom, hy is oulik, maar hy is nie haar soort nie.

Die Priester was verslae. Hy kon dit nie glo nie, wou dit nie glo nie. Hulle was vir mekaar bedoel en sy was die enigste meisie wat hy ooit wou hê. Hoe kon sy dit nie verstaan nie?

Laat die Saterdag nag is hy weer na haar woonstel toe. Die keer het hy nie aan die deur geklop nie, hy het dit self oopgesluit met ‘n sleutel wat hy laat maak het. Binne het hy die gesellin en die Burgemeester kaal in die bed aangetref. Iets in die Priester het daar geknak. Hy het woordeloos by die deur uitgeloop en met die trappe tot op die dak van die vyf verdieping gebou geklim en afgespring. Onder het hy op die dak van die Burgemeester se ampsmotor te lande gekom. Hy was op slag dood. Hy was in die tuxedo geklee wat hy die aand na die onthaal toe gedra het. Kali die vernietiger, die bloeddorstige, laat nie met haar mors nie.

Na al die tragedies wat die kantoor getref het was dit Blondie wat eerste die somberheid afgeskud het en begin ontdooi het. Haar gelag en geterg kon gehoor word so ver as wat sy deur die gebou beweeg het. Sy het weer met Die Waarnemer begin flirt soos voorheen en tot in haar tone toe lekker gekry oor sy verleentheid as sy hom voor almal ‘n piksoentjie gee.

Aan homself moes Die Waarnemer in stilte erken dat hy die aandag van die blonde verleidster terdeë geniet. Selfs die jaloesie wat hy by die ander mans opgemerk het, het hom baie diep bevredig. Hy kon dit nie regtig verklaar nie. Dit was nie in sy aard om vrede te vind in ander se onvrede nie.

Blondie was ‘n soort van ‘n enigma vir hom. Aan die een kant was sy die afsydige, onbereikbare , selfs onskuldige meisiekind. Aan die anderkant was sy die sielsgenoot waarmee hy ure lank kon gesels oor ernstige dinge, en kon lag oor die simpelste goed denkbaar, maar net as hulle alleen was. In ander se geselskap het sy hom senuagtig laat voel, uit sy diepte uit. Dan was sy ‘n vreemdeling en hy Die Waarnemer.

Die ou afgeleefde tjor waarmee sy gery het, het van tyd tot tyd probleme gegee. Daar was, gelukkig vir haar, altyd meer as genoeg mans wat maar al te graag wou help om die ding weer aan die loop te kry. Meeste van hulle het gewoonlik net so min as sy van karre af geweet, maar dit het hulle nie afgesit om hulle hande vol olie te kry nie. Die hoop was altyd daar dat hulle deur ‘die tert’ beloon sou word vir hulle werk.

Sy het by Die Waarnemer gekla dat die tjor se een voorwiel ‘n lawaai maak, wil hy nie asseblief na werk by haar woonstel na die ding kom kyk nie, sy sal weer vir hom pannekoek bak. Dit was Vrydag en hy het reeds ‘n ander afspraak gehad, maar het belowe om eerste ding die Saterdag oggend ‘n draai by haar te maak en te kyk wat die probleem is. Sy het toe gesê dat sy na haar ouers op die plot toe moet gaan en dat hy haar dan daar moet kry.

Hy het dit vreemd gevind dat sy hom gevra het om na die kar se wiel te kyk. Rambo was tog die karman, die oliekuif, die petroldamp snuiwer van formaat.

Teen tien uur die Saterdag was Die Waarnemer op die plot om na die kar se wiel te kyk. Blondie het vir hom koffie aangedra waar hy besig was. Sy het hom soos gewoonlik geterg en met hom geflirt en hy het dit geniet en die speletjie saam met haar gespeel. Dit was onskuldige pret, het hy homself vertel. Sy was ‘n dierbare vriendin.

Net toe hy klaar was met die kar het Rambo in ‘n stofwolk daar opgedaag. Hy het wilde esse met sy Pienk Minni op die werf gegooi en onder ‘n koelteboom gaan stilhou. Hy het uit die kar uit gespring en sy ‘racing gloves’ teatraal van sy hande gestroop en op die kar se dak neergegooi. Toe hy Die Waarnemer by Blondie sien staan het hy vir ‘n oomblik verstar en toe stywebeen nader geloop. Hy het Blondie selfbewus omhels en op die voorkop gesoen. Die atmosfeer was skielik gespanne. Vir Die Waarnemer was die situasie baie vreemd. Hy het gegroet en huis toe gegaan.

Hy was skaars by die huis toe Rambo met skreeuende bande in die straat stilhou. Hy het uit die kar uit gespring en woedend op Die Waarnemer afgestorm.

“Vandag sal ek jou ‘n les leer wat jy nie maklik weer sal vergeet nie,” het hy gesis en met sy gesig teen die gesig van Die Waarnemer gaan staan. “Sy is my meisie en jy sal nie weer naby haar kom nie. As ek met jou klaar is sal sy jou nie eers weer herken nie. Vandag slaan ek jou dood, jou agteraf bliksem.”

En toe gaan staan Rambo op sy een maer beentjie met sy arms soos vlerke uitgestrek kante toe voor Die Waarnemer, presies soos die Karate Kid in die films dit altyd doen, en hy maak sulke aardige geluide terwyl hy Die Waarnemer boosaardig aangluur.

Vir een of ander rede verloor Die Waarnemer dit toe net daar geheel en al. Hy gryp Rambo voor die bors en tel hom van die grond af op en druk hom soos ‘n voëlverskrikker teen die tuinmuur vas. Hy was kwaad, onredelik kwaad.

“Luister nou mooi vir my jou klein snotneus ghriesvreter” bulder hy buite beheer in die gesig van ‘n nou baie bleek Rambo. “Niemand, maar niemand sê vir my by wie ek mag kuier en by wie ek nie mag kuier nie. En as jy jou nou weer soos ‘n nat hoender hier voor my kom optrek gaan ek vir jou bliksem soos jy nog nie in jou lewe gebliksem is nie. Verstaan jy my?” Toe gluur hy die verskrikte klein mannetjie boos aan en smyt hom op sy rug op die grond neer.

Hy was op die eerste trappie van die stoep op pad na sy kamer toe, toe hy ‘n harde slag teen sy kop voel. Sy bene het onder hom geswik en hy moes op die trap gaan sit om nie te val nie. Toe hy opkyk het hy Rambo met nog ‘n klip in sy hand gesien staan. Hy het opgespring en soos ‘n brullende leeu op sy aanvaller afgestorm. Rambo het die klip laat val en verskrik na sy kar toe gehardloop en weggejaag.

Bloed het uit die gapende wond aan Die Waarnemer se kop gestroom. Een van die ander loseerders het hom te hulp gesnel. Hy het ‘n handdoek om sy kop gedraai om die bloed te stop en toe met die gewonde man na die hospitaal gejaag waar ‘n dokter die wond toegewerk en verbind het.

Die Waarnemer het op sy bed gaan lê en aan die slaap geraak van die sterk pynstiller wat die dokter hom ingegee het. Toe hy wakker word het Blondie op die bed by hom gesit, haar oë was rooi gehuil. Toe sy sien dat hy wakker was het sy sy hand in altwee haar hande gevat. “Ek is jammer, so verskriklik, verskriklik jammer,” het sy saggies gesê. “Jy moet hom nie gaan slaan nie. Hy is nie ‘n slegte mens nie, hy is net ‘n bietjie jaloers. Ek weet dit wat hy gedoen het is onvergeeflik. Moet asseblief nie vir my kwaad wees nie,” het sy half smekend gevra.

Na ‘n lang stilte het sy Die Waarnemer in die oë gekyk en vir hom gesê dat Rambo haar gevra het om met hom te trou. Carmen het ‘n pa nodig, het sy gesê. Die troue is oor drie maande. Sy wou dit al voorheen vir hom gesê het, maar sy het nie die moed gehad nie. Trane het langs haar wange afgeloop. Toe hy niks sê nie het sy hom sag op die mond gesoen en toe sonder ‘n woord by die deur uit geloop.

Die Waarnemer het gevoel asof ‘n baie groot klip hom in die maag getref het. Rambo se klip teen sy kop het nie die helfte so seer gemaak nie. Sy verstand het vir hom gesê hy moet bly wees vir sy vriendin en Carmen se onthalwe, maar in sy siel het ‘n stuk lood gaan sit wat die lewe uit hom wou wurg.

Toe Neels die nihilis later die aand by hom kom kuier het hy vir hom gevra wat nou van Blondie gaan word.

“Wie de hel gee om,” het hy onverwags woedend gereageer. “Wat sê dit van ‘n vrou wat haar siel verkoop vir geld, en dit aan ‘n fokken clown met die persoonlikheid van ‘n hoekpaal en die intellek van ‘n miskruier!” Hy het behoorlik gesnork van verontwaardiging. “Sy pa het geld, baie geld, maar Rambo is ‘n sot, ‘n absoluut muggiebrein van ‘n dwaas, en dit maak haar net soveel van ‘n dwaas. My eie suster is ‘n slet wat haarself verkoop aan die hoogste bieër.

“Gee my my katte enige tyd. Die mensdom walg my, en dan praat hulle van liefde — liefde wat jy waar kry?”

Dit was vir Die Waarnemer nuus. Hy het nie geweet Neels die nihilis is Blondie se broer nie.

“Wat jy ook nie weet nie, my arme onnosel vriend, is dat Carmen haar tweede kind is. Die eerste kind het sy verwag toe sy vyftien jaar oud was. Die baba is geaborteer want ons eie dronkgat pa was die pa van die kind,” sê Neels bleek van bitterheid. “Ek wou haar beskerm, beskerm teen haarself en die wêreld. Nou is sy op haar eie, ek is klaar met haar.

“Die lewe is `n gekkespul, dit is walglik, dit stink.”

Die Maandag is Die Waarnemer baie vroeg in kantoor toe. Hy het by die Hoof se kantoor ingestap en die brief waarin hy 24 uur kennis gee aan hom oorhandig. Die Hoof het iets gemompel van ‘n goeie werker wat hy verloor en heroorweeg en besin, maar niks het meer vir hom sin gemaak nie.

Hy het op sy Harley geklim en weg gery. Hy het nie geweet waarheen hy op pad was nie.

“Dit pyn soms nog,” sê my nuwe vriend en vat aan sy agterkop. “Dit was ‘n helse groot klip waarmee hy my gegooi het. Ek kon dood gewees het.”

Ek kyk die man wat vergetelheid in alkohol soek, en ek wonder of dit regtig die wond aan sy kop is wat na al die jare nog so erg pyn.

Vrede op Aarde (hooftuk 4)

Moord op ‘n kaal man

 

Die Maandag na die onthaal by die Burgemeester het Peet Priester met sterre in sy oë by die werk opgedaag. Hy kon nie uitgepraat raak oor al die belangrike mense waarmee hy gesels het nie. En ja, die Burgemeester se dogter was woedend omdat Die Waarnemer nie opgedaag het nie en wou niks met Peet Priester te doen hê nie. Hy en die Burgemeester is egter op noemnaam terme uitmekaar en hy is genooi om saam met hom golf te gaan speel.

Die grootste rede vir sy opgewondenheid was oor ‘n meisie wat hy daar ontmoet het. Nie beeldskoon nie, sê hy, maar pragtig. ‘n Meisie met die eksotiese naam van Monique. Niemand op kantoor het so iemand geken nie, maar aan sy haarfyn beskrywing het hulle vermoed dat hulle hier ‘n probleem op hande het. Toe hy vir hulle sê waar sy bly, was hulle oortuig daarvan dat hulle ‘n groot probleem op hande het.

Die meisie wat hy beskryf het was die plaaslike “call girl,” het hulle aan hom verduidelik. Mans met baie geld het vir haar duur juwele gekoop en haar saam met hulle gevat as hulle oorsee gegaan het, of as hulle gaan jag het. Baie belangrike mans het haar na konferensies in die Kaap of Johannesburg toe gevat, alles sonder die medewete van hulle vrouens natuurlik. Die sportmotor waarmee sy ry was ‘n geskenk van ‘n miljoenêr buitelandse sakeman. Haar woonstel, so word vertel, is die eiendom van ‘n plaaslike mynmagnaat. Toe dit lyk of die Priester nie mooi verstaan wat hulle aan hom probeer sê nie, het sy baas vir hom gesê; “Priester, die vrou is ‘n hoëklas hoer, maar steeds ‘n hoer, bly weg daar.”

Almal het die Priester dringend gewaarsku om daar weg te bly. Hy was nie in haar klas nie en die mans in haar lewe was nie ouens waarmee jy wou moeilikheid soek nie. Maar die Priester was betower. Hy sou haar van haar dwaalweë laat afsien, hy sou haar saam met hom kerk toe vat, en dan, wie weet wat nie alles kan gebeur nie, het hy gesê.

“Die amoreuse Priester word verblind deur die goddelike aspek van Kali en hy verwar haar met sy geliefde Astarte,” sê Neels die nihilis so half smalend, “en daarom sien hy nie die halssnoer van menslike skedels om sy geliefde se nek nie. Hy sien ook nie die kopbeen waaruit sy die bloed van die afgekapte kop wat sy in een van haar vier ander hande houvas drink nie. Bedwelm deur Eros, jaag hy Ishtar, die godin van liefde. Of dink hy miskien hy is Shiva wat die bloed bedwelmde Kali kan kalmeer?

“Los die wellustige sot maar uit. Kali sal op sy lyk dans soos sy op die magtige Shiva se lyk gedans het.”

Sondag het die Waarnemer saam met Blondie en haar kind na haar ouers se plot toe gery en daar gekuier. Die oumense het dit duidelik nie breed gehad nie, maar hulle het na ‘sout van die aarde’ mense gelyk. Toe hulle weer op pad was huis toe het Blondie opgemerk dat haar ouers wonderlike mense is, maar dat haar pa te veel drink. “Maar met ‘n dogter soos ek is dit seker nie snaaks nie,” het sy gespot. Hy kon vir haar sê dat hy gesien het dat haar ma dop vir dop saam met haar pa drink, maar het wyslik besluit om die saak daar te laat. Hulle was goed vir haar en dit was wat werklik saak gemaak het.

Daarna het hy haar gereeld saam met hom gevat om na klasieke musiek uitvoerings, kunsuitstallings en opera opvoerings te gaan kyk. Hulle het ook gereeld op Sondae ‘n mandjie gepak en gaan piekniek hou. Hy het altyd daarop aangedring dat Carmen moet saam gaan. Hy was mal oor die kind met haar lawwe, sonnige geaardheid.

Rambo het haar na sy stampkar wedrenne toe gevat. Toe hy haar vra om saam met hom na sy ouers se plaas toe te gaan om sy ma te gaan ontmoet het hy daarop aangedring dat die kind by haar ouma en oupa moes bly. Hy was nie lus om die hele naweek met die kind opgeskeep te sit nie.

Een oggend vroeg staan die jong manne buite die kantoor en koffie drink. Stiptelik om agt uur het die Hoof in die straat voor die kantoor stilgehou. Net toe hy sy motor se deur oopmaak om uit te klim, kom Peet Priester teen ‘n bevoeterde spoed die skuinste af gejaag met sy dikwiel fiets. Die Priester tref die Hoof se kar se deur volspoed en almal staan en kyk hoe hy loshande bo oor die deur vlieg soos Superman, arms wyd uitgestrek, mond wawyd oop in ‘n onaardse gil. Hy tref die grond met sy bors soos ‘n eend wat op water land, hop twee of drie maal en kom in ‘n stofwolk tot rus.

Snoop Dog die piloot het hom aandagtig staan en aankyk en toe vir hom gesê,” swak landingstegniek Priester, baie, baie swak, jy moet werk daaraan” en sy koffie rustig verder gedrink.

Die Priester is ingedra kantoor toe waar die dames sy wonde ontsmet en verbind het. Hy het geen bene gebreek nie, maar sy een enkel was erg verstuit. Sy fiets het omtrent soos Snoop Dog se trompet gelyk na sy buurman daarmee klaar was. Dit was onherstelbaar beskadig.

Die Hoof was woedend omdat die Priester so roekeloos met sy fiets jaag en het hom onmiddellik na sy kantoor ontbied. Die Priester se vriende het geen simpatie met die Hoof en sy probleem met sy erg gebuigde deur gehad nie en het Priester met groot gebaar op ‘n draagbaar by die kantoor uitgedra, kamstig op pad hospitaal toe. Hy het eers weer die volgende dag by die kantoor opgedaag. Sy kop was verbind, daar was verbande aan altwee knieë en sy een enkel en hy het met krukke geloop. Die man het sleg gelyk en die Hoof het hom met rus gelaat.

Op kantoor het alles vir ‘n tyd baie rustig verloop, tot een Maandag gedurende teetyd. Almal het nog gesit en tee drink en bespiegel oor waarom Maria (Voorkat) vir die eerste maal in jare nie by die werk opgedaag het nie, toe die Polisie daar instap. Hulle is sonder omhaal van woorde meegedeel dat mevrou Pieterse (Voorkat) dood is. Dit word vermoed dat sy selfmoord gepleeg het. Die Polisie wou met Maria se baas (ou donderbek, soos die jong manne hom agter sy rug noem weens sy harde stem en sy luide uitgesprokenheid), en haar vriendinne praat, afsonderlik.

Dit blyk toe dat die bediende die oggend op die lyke van Maria en haar man afgekom het. Sy het die bure gaan roep en die het die Polisie ontbied. Meneer Pieterse is kaal op die grond in die slaapkamer gevind met ‘n koeëlwond in die kop. Mevrou Pieterse het op die bed gelê. Sy het ook ‘n skietwond in die kop gehad, en sy het ook geen klere aangehad nie. Daar was ‘n kort, onsamehangende selfmoordbrief langs haar waarin sy gesê het dat sy haar man se siekte nie langer kon hanteer nie.

Maria se vriendinne was histeries en haar baas was so geskok dat hulle vir hom ‘n glas koue water moes bring om hom te lawe. Die res van die personeel was stomgeslaan. Sy was die laaste persoon waarvan hulle so iets verwag het.

Die grootste skok het egter die Vrydag gekom toe die Polisie weer tydens teetyd daar opdaag en Maria se baas in hegtenis neem op aanklag van moord.

Die verhaal wat hom toe ontvou was so bisaar dat niemand dit wou glo nie. Maria en haar baas, ‘n getroude man met twee kinders wat reeds afgestudeer en uit die huis uit was, het sonder dat hulle kolegas daarvan bewus was, al vir jare ‘n intieme verhouding gehad. Net een van die meisies wat saam met haar gewerk het was bewus daarvan. Ou Donderbek het egter, vandat Blondie daar begin werk het, na Maria se mening te veel aandag aan “die blonde sekskat” begin gegee. Sy het by Donderbek begin aandring dat hy van sy vrou skei sodat hulle kan trou. Toe hy dit nie wou doen nie het sy gedreig om 8mm films wat hulle in hulle seksuele dronkenskap van hulle katelkaskenades gedurende ontmoetings in motelkamers gemaak het, aan sy vrou te gaan wys.

Die vryer is die Sondag na haar huis toe om met haar te gaan praat. Vir die eerste maal ooit het hulle seks daar in haar slaapkamer gehad. Hy het haar belowe dat hy van sy vrou sal skei en toe daarop aangedring dat sy die film rolle vir hom moet gee, maar sy het geweier. Daar het ‘n hewige rusie ontstaan, sy het ‘n pistool uitgepluk en gedreig om hom te skiet. Hy het die pistool by haar probeer afneem, en in die gestoei het ‘n skoot afgegaan. Mevrou Pieterse is op slag dood.

Die baas was besig om die kamer te deursoek vir die film materiaal toe meneer Pieterse sonder ‘n draad klere aan die kamer instap. Die baas het hom op kort afstand in die kop geskiet, sy vingerafdrukke van die pistool afgevee en dit toe in Maria se hand gaan sit. Hy het toe sy sekretaresse se handskrif so goed moontlik nagemaak en die selfmoord brief geskryf.

Die man het egter een groot flater begaan. Hy het die pistool in die mens wat al jare lank vir hom gewerk het, se regterhand gesit. Sy geliefde was linkshandig.

Die Polisie het sy vingerafdrukke oral in die kamer gekry. DNA toetse het ook later bewys dat dit hy was wat met haar gemeenskap gehad het. Die films waarna hy gesoek het, is ook gevind. Die beeldmateriaal was nie iets wat jy vir jou dominee sou wou wys nie.

“Moroon,” het Neels die nihilis gesê. “Alles kamtig terwille van die liefde, en kyk wat het dit hom in die sak gebring. Nou gaan hy met sy gat in die tronk sit vir die res van sy lewe. En waarvoor? Vir ‘n bietjie obsene plesier in stinkende, vuil Motelkamertjies.

“Die vroumens se dood was ‘n ongeluk, nie dat die helkat dit nie verdien het nie. Egbreekster en hoereerder en elke Sondag in die kerkbanke. Maandag loop haar giftong sonder brieke en as die son sak dan sak haar panty. Haar man het meeste van die tyd nie eers geweet wat sy eie naam is nie. Ou Donderbek het hom ‘n guns gedoen om hom hel toe te blaas. Nou sit hy lewenslank. Dis om van naar te word.”

(word vervolg)

Is Somer

                                 

Blomme uit onse Somertuin.

Vrede op Aarde (3)

Peet Priester

Saterdag vir Saterdag het Rambo na stampkar wedrenne gaan kyk. Hy kon liries raak oor die gestamp en die stof en olie, kon elke kar haarfyn beskryf; enjingrote en maak, kraglewering en torque, 0 tot 100 in soveel sekondes en wie die bestuurders was.

Soms het hy Blondie saam gesleep en sy het haar dit laat welgeval.

Rambo se ma het vir hom ‘n tweedehandse Mini Cooper gekoop, jakaranda pienk/pers van kleur met blink ‘mags’ en woeste breë bande. Met verloop van tyd het hy die kar ‘opgesoup’ met dubbelkeel vergassers, ‘n ‘racing cam’ en ‘n wit langhaar bekleedsel op die ‘dash board’.

Neels die nihilis het na Rambo verwys as Jesus Christ Super Star en gesê hy gaan nog eendag opvaar na die hemel in sy chariot of fire. Mans wat opgewonde raak oor die reuk van gebrande olie het ‘n kort “dip stick” en drie breinselle, het hy altyd gesê. Hy het nie van Rambo gehou nie.

In daardie tyd het die Karate Kid films begin wys en Rambo was begeesterd. Hy het onmiddellik begin om karate klasse te loop en tot vervelens toe in die wind loop en skop en links en regs konynkappe uitgedeel. Rambo was ‘n pyn in die gat.

Die Waarnemer het vir hom ‘n ou Harley Davidson motorfiets by ‘n weermag veiling gekoop. Hy het vir hom ‘n groot rugsak en ‘n een-man tent  gekoop en naweke, as hy geld gehad het, die pad gevat en die wêreld gaan verken.

Een Woensdag middag, toe hy van die atletiekveld af terug draf na sy kamer toe, het die Burgemeester se lang, slap, swart Mercedes met die getinte vensters langs hom stilgehou. Die agterste deur het oop gegaan en die jonge dogter van die Burgemeester het hom liefies genooi om saam te ry. Die Waarnemer het verbaas gemaak soos sy gevra het al het hy haar van geen kant af geken nie. Hy het geskat sy kon miskien vyftien of, op die meeste sestien jaar oud wees. Sy het opgewek gesels asof sy hom al jare lank ken. Sy het hom op die atletiekveld sien oefen (waar sy self ook besig was om te oefen) en het gehou van wat sy sien, vertel sy sonder om te blik of te bloos. Daar is die naweek ‘n onthaal by hulle huis en sy wil hê hy moet haar date wees vir die aand.

Die Waarnemer was uit die veld geslaan. Die kind was mooi, vrek mooi. Lang donker hare, melkwit vel, slank van lyf met groot donker oë. Burgemeesters en hulle kinders en hulle onthale was nie sy ‘scene’ nie. Die aandag van die mooie kind het sy ego erg gevlei, maar hy het vasgekeer en benoud gevoel. Hy wou wegkom uit die vangstrik uit en gou ook. Sy hormoon oorstroomde brein wou egter nie saamwerk nie en geen verskoning het hulle self vrywillig aangemeld nie. Baie ander opwindende voorstelle het egter kom toustaan om gehoor te word.

Hy was verlief op Blondie, al het hy nog nie die moed gehad om sy liefde aan haar te bely nie. Hy wou nie met ander meisies uitgaan nie. Hy het maar die lamlendige verskoning gebruik dat hy reeds ‘n ander afspraak vir Saterdag het en dus nie by haar partytjie sou kon wees nie. Sy het hom duidelik nie geglo nie, haar hand op sy been gesit  en gesê hy moet daaroor gaan dink en haar die volgende dag laat weet. Sy het vir hom geglimlag en gesê sy kan hom belowe dat die aand vir hom die moeite werd sal wees. Sy hormone het geskreeu yes, yes en sy het gesê sy sal die Limo Saterdag stuur om hom te kom haal, sou hy van plan verander. Die onthaal sal formeel wees, hy moet ‘n tuxedo en strikdas dra, sê sy terloops toe hulle voor sy blyplek stop.

Toe sy wegry het hy onthou dat hy nooit vir haar gesê het waar hy bly nie. Dit was vir hom vreemd, baie vreemd. Hy besit ook nie eers ‘n pak klere nie, wat nog van ‘n tuxedo.

In sy kamer, op sy bed het ‘n tuxedo en strikdas vir hom lê en wag toe hy instap. Ja wel, het hy gedink, velskoene sal mooi daarby gaan, dis al wat hy het. Toe kry hy die blink paar swart skoene onder die bed, die regte nommer ook nog. Die Waarnemer was verbaas, uiters verbaas.

Soos gewoonlik het hy nie geweet wat om van die gebeure te dink nie. Wat om te doen het hy nog minder geweet. Hy gaan sit buite op die stoeptrappie om te dink. Miskien, dink hy, moet hy na Blondie toe ry en vir haar gaan vertel van die vreemde gebeure. Miskien het sy ‘n oplossing. Net toe kom Peet Priester op sy dikwiel fiets daar verby gery.

Peet Priester het pas by Rambo se afdeling begin werk. ‘n Jong man vars van die plaas af uit ‘n ultra konserwatiewe Boere gesin. Die Waarnemer noem hom Peet Priester, of die Priester omdat hy so tydig en ontydig uit die Bybel uit aanhaal en elke Sondag twee maal kerk toegaan. Peet Priester is `n man met ernstige fascistiese neigings. Hy glo seks is sonde, die vrou se plek is kaalvoet voor die stoof in die kombuis, moet op haar rug neerslaan met beentjies oop op bevel en sy mag nooit ooit `n langbroek dra nie want dit is uitlokkend. Verder glo hy dat multi-nasionale maatskappye vir hulle werknemers, aandeelhouers en vir die gepeupel blatant mag lieg as dit hulle winsgewendheid sal verbeter. Hy hou ook nie van swartmense, katolieke of kommuniste nie.

‘n Plan neem stadig in Die Waarnemer se kop vorm aan. Die Priester is net so groot van postuur as hy self en ook nie onaansienlik nie. Die Priester is ‘n baie sosiale man en hoe belangriker die mense by die onthaal, hoe meer geniet hy dit want dan kan hy vir almal gaan vertel watter groot en belangrike mense sy vriende is, mense wat hy dan altyd op hulle voorname noem. Nie Dokter of Dominee so en so nie, maar sommer ou Sarel en ou Herman.

Toe Peet Priester dus weer op sy pad terug by Die Waarnemer verby ry, keer hy hom voor en vertel hom van die onthaal by die Burgemeester se huis, dat hy uitgenooi is, maar dat hy dit, weens omstandighede buite sy beheer nie sal kan bywoon nie. Hy vra die Priester of hy hom nie die vreeslike groot guns sal doen om in sy plek die onthaal te gaan bywoon nie. Hy vertel hom van die mooi dogter, van die ander baie belangrike mense wat daar gaan wees en van die chauffeur met die lang, slap ampsmotor wat hom sal kom haal. As finale lokaas gaan wys hy hom die tuxedo, hemp en skoene, hy weet dat die Priester mal is daaroor om die flambojante heer te speel. Die priester kom uit ‘n arm huis, sy klere is meestal tweedehands, die geleentheid om in so ‘n uitrusting gesien te word sal hy nie laat verby gaan nie. Die pak klere waarmee hy Sondae kerk toe gaan is al erg blink geslyt by die sitvlak en die baadjie gestop by die elmboë.

Die strategie werk uitstekend. Die Priester kan sy opgewondenheid beswaarlik beteuel. Hy pas daar en dan die uitrusting aan, bewonder homself in die spieël, pronk op en af. Hy is erg beïndruk met wat hy sien.

Hy sal Saterdag die klere kom aantrek, ‘n sonbril opsit en op die stoep staan en wag vir die limousine om hom te kom oplaai. By die onthaal sal hy persoonlik by die Burgemeester gaan verskoning maak vir sy vriend se afwesigheid weens ernstige siekte by die huis. Die mooie dogter sal hy van haar fraaie voetjies af charm, hy voorsien geen probleem daar nie. Peet Priester was nie regtig ‘n beskeie mens nie.

Met die probleem van die onthaal nou opgeklaar, besluit Die Waarnemer om by Blondie te gaan koffie drink. Hy het nog nooit by haar woonstel vir haar gaan kuier nie, nie dat sy hom nog nooit genooi het nie. Maar elke keer het sy moed hom begewe en het hy ‘n verskoning uitgedink. Net die gedagte daaraan om alleen saam met haar in haar woonstel te wees het sy bene lam gemaak en hom in sweet laat uitslaan.

Vanaand het hy geselskap nodig. Die ding van die meisiekind het hom ontstel en hy wou met iemand praat. Hy het huiwerig aan die deur geklop en gewag. Miskien moes hy liewer eers gebel het, sê nou net sy het iemand anders by haar. Dit kan ‘n erge verleentheid vir hulle altwee wees, dink hy toe. Sy bene was reeds met hom op pad terug na sy motorfiets toe, toe sy die deur oopmaak.

“Dis ‘n verrassing,” het sy gesê en hom omhels en ‘n soen op die mond gegee asof dit die normaalste ding onder die son was. Hy het soos gewoonlik bloed rooi gebloos. Sy het vir hom gelag en hom aan die hand die woonstel in gesleep. Hy is formeel aan haar dogter Carmen voorgestel, ‘n pragtige klein blondekop kind, vier jaar oud en net so bekkig en voortvarend soos haar ma. Sy het hom dadelik aan die hand gevat en beveel om saam met haar en haar poppe tee te drink terwyl haar ma vir hulle kos maak. Hy was bly oor die kind. Haar spontane gebabbel het die spanning gebreek en die drie van hulle het gelag en gesels en pannekoek geëet tot Carmen op sy skoot aan die slaap geraak het.

Blondie het die kind in die bed gaan sit en toe vir hulle elkeen ‘n glas wyn geskink.

“Jy is goed met kinders,” het sy opgemerk toe sy langs hom op die rusbank gaan sit.

“Sy is pragtig,” het hy effens verleë geskerm.

Sy het stil na hom gekyk. “Jy moes lankal kom kuier het, ek het vir jou gewag,” sê sy sag.

Omdat hy nie weet wat om te sê nie, vertel hy haar toe die hele storie van die Burgemeester se dogter, die onthaal en Peet Priester. Sy het vir hom gelag en hom geterg oor hy weghardloop vir die bog kind. Sy het vir hulle nog wyn ingegooi, sy hand gevat en hom sag op die wang gesoen. Hy het haar nader getrek en op die mond gesoen en sy het hom terug gesoen, sag en teer en wonderlik, en hy het sterretjies gesien en hemelse musiek gehoor en vergeet om asem te haal.

Toe stoot sy hom saggies weg en sê sy moet hom eers van Carmen vertel. Sy wil hê hy moet alles weet voor hy hom in iets begewe waarvoor hy dalk nie kans sien nie.

Carmen, vertel sy, is die kind van ‘n jong mediese dokter. Hulle het ‘n verhouding gehad, alhoewel sy ma nie die verhouding goedgekeur het nie. Boetie kon na haar mening baie beter doen. Op ‘n loom Sondag middag, terwyl die ma in haar kamer besig was met Bybelstudie, het dinge in die sitkamer op die rusbank hand uitgeruk. Drie maande later het sy hom vertel dat sy verwag. Boetie het vir Ma vertel en Ma was briesend oor die hoer wat haar kind verlei het. Sy het Blondie uit die huis gejaag en haar verbied om ooit weer naby haar seun te kom. Buitendien, het sy gesê, wie sê haar seun is die pa van die kind. Blondie is ‘n goedkoop slet en enige ander man kan die pa wees.

Sy was jonk, sy was verslae en het nie geweet wat om te doen nie. Haar ouers was arm en kon nie ‘n prokureer bekostig nie en ook nie die kostes verbonde aan die vaderskap toetse nie. Die doktertjie het wel eendag by haar huis opgedaag en aangebied om ‘n aborsie op haar te doen. Sy het hom geklap dat die spoeg spat en hom toe die deur gewys. Sy het nooit weer van hom gehoor nie.

Trane het oor haar wange geloop en Die Waarnemer het haar in sy arms geneem en haar styf vasgehou.

“Dit is nie al nie,” het sy na ‘n lang stilte gesê. Sy het weer hulle glase vol wyn gemaak en toe meer driftig voort gegaan. Na die kind se geboorte het sy wraak gesweer. Sy het nie omgegee hoeveel huwelike sy verwoes of harte sy in die proses breek nie, sy het mans gehaat, hulle verlei en dan hulle vrouens subtiel ingelig oor hulle mans se ontrouheid. Maar meeste van alles wou sy aan haarself bewys dat sy so sleg was as wat die doktertjie se ma gesê het sy is. Sy het haarself meer gehaat as wat sy hom of enige ander man gehaat het.

Dit het lank geneem voor sy tot besinning gekom het, maar toe was dit reeds te laat. Sy het ‘n reputasie as “maklike” meisie gehad wat sy nooit weer kon afskud nie. Nou flirt sy met mans, lok hulle uit en maak hulle belaglik, veral die orige ouer mans.

Toe bly sy lank stil, staar strak voor haar uit. “Nou weet jy wie en wat ek is. Nou kan jy besluit of jy nog met my vriende wil wees,” sê sy en kyk direk na hom.

Sonder om ‘n woord te sê het hy haar in sy arms geneem en haar styf vasgehou. Sy het saggies gehuil. Hulle het lank so in mekaar se arms bly sit en deernis het soos ‘n kombers oor hom kom lê, toe het hy haar lank en teer gesoen.

“En ek,” het hy sag gevra. “Flirt jy net met my?”

Sy het diep gesug en ‘n glimlag het om haar mondhoeke gespeel terwyl sy haar hand deur sy hare vleg. “Jy is anders. Ek hou van jou,” het sy geantwoord en hom op die wang gesoen en gesê “Nou moet jy gaan slaap, dis laat. Ons vat dit dag vir dag soos dit kom en kyk waarheen dit gaan.”

Toe hy by die deur uit loop het sy vir hom gesê hy moet die Sondag saam met haar na haar ouers toe gaan dan kan hy hulle ontmoet en dan eet hulle daar.

Op kantoor het sy aangehou om met hom en die ander mans te flirt, maar hy was die enigste een wat sy voor al die ander so nou en dan ‘n piksoentjie op die wang gegee het en dan selfvoldaan gestaan en kyk het hoe hy bloedrooi bloos. Sy verleentheid het haar groot plesier verskaf.

Neels die nihilis het hom uitgelag toe Die Waarnemer hom vertel dat hy verlief is op die blonde meisiekind. “Jy’s soos ‘n dom mot om ‘n brandende kers jou swaap, het hy sarkasties gesê. “Ikarus gaan sy f*kn vlerke brand, maar as jy haar seermaak gaan ek jou persoonlik donder,” het hy onverwags driftig gesê en weggeloop.